ဘယ်လိုပုံစံမျိုးကို အကြိုက်ဆုံးလဲ

ရန်ကုန်မြို့လယ်ရှိ ကွန်ဒိုမီနီယံ အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခု။ ထိုအဆောက်အဦးကြီး၏ ၁၀လွှာတွင် ခေါတ်မှီ နောက်ဆုံးပေါ်ကရိယာများဖြင့် လှပခမ်းနားသော အလှပြင် ဆိုင်ကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။ အလှပြင်ဆိုင်က အမျိုးသမီးများသီးသန့်ဟု ဆိုသော်လည်း အလှပြင်ပေးသူများက အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်သာရှိသေးသော ကောင်လေးများဖြစ်နေသည်။ အလှပြင်ဆိုင်ဟု ဆိုသော်ငြားလည်း အလှပြုပြင်ပေးသူများမှာ အလှပြင်ဆိုင်အများစုတွင် တွေ့ရသော မိန်းမစိတ်ပေါက်နေသော ကောင်လေးများ မဟုတ်ပါ။ ယောက်ျားစစ်စစ် ကျားဖြစ်ပြီး ဝတ်တာစားတာကအစ ယောက်ျားပီသသော သူများဖြစ်သည်။ အားလုံး တောင့်တောင့် ဖြောင့်ဖြောင့်လေးတွေ ချည်းဖြစ်သည်။ အလှပြင်ထိုင်ခုံက ၇ ခုံရှိပြီး ကောင်လေးတွေက အားလုံး စုစုပေါင်း ဆယ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အလှပြင်ခန်းကို သီးခြား မှန်လုံခန်းဖြင့်ဖွဲ့ စည်းထားပြီး ထိုအခန်းထဲတွင် ဆိုဖာနောက်မှီ ထိုင်ခုံရှည် သုံးခုံကို နံရံတွင်ကပ်၍ စီတန်းချထား ပြီး အလှပြင်ဆရာ ကောင်လေးများ ထိုင်နေကြသည်။ ဂျာနယ်ဖတ်သူကဖတ်၊ မှန်ရှေ့တွင် ခေါင်းဖီးသူကဖီး၊ စကားပြောသူက ပြောနှင့်ရှိသော်လည်း ကျယ်လောင်ဆူညံခြင်းမရှိပဲ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှသည်။ ထိုအလှပြင်ခန်း၏ အပြင်ဖက်တွင်တော့ တန်ဖိုးကြီးလှသော ဆိုဖာဆက်တီ နှစ်စုံဖြင့် ဧည့်ခန်းကိုဖွဲ့စည်းထား သည်။ ထိုဧည့်ခန်းနှင့် အလှပြင်ခန်းအကြား အလှပြင်ခန်းသို့ ဝင်ပေါက်နားတွင်တော့ ကောင်တာပုံ စားပွဲတစ်ခုဖြင့် အသက် ၃၀ ခန့်အရွယ် တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထိုင်နေလေ၏။ နေ့လည်ဘက်မို့လားမသိ လူကရှင်းနေလေသည်။ ဧည့်ခန်းဆိုဖာဆက်တီတွင်ဧည့်သည်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ထိုင်နေသည်။အသက်က ၃၀ ကျော်လောက် အသားဖြူဖြူနှင့် ထိုင်နေတာတောင် သူမ၏ကိုယ်လုံး အလှက ပေါ်လွင်လှသည်။ ထိုဧည့်သည် အမျိုးသမီးသည် လက်ထဲမှ အမျိုးသမီး မဂ္ဂဇင်းကိုဖတ်ရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် အလှပြင်ခန်းဖက်ကို လှမ်း၍ကြည့်သည်။ အလှပြင်ခန်းထဲတွင်တော့ တစ်ယောက်မှ အလှပြင်နေခြင်းမရှိပါ။ သို့သော်ငြားလည်း လှမ်းလှမ်းကြည့်နေသော အမျိုးသမီးက တစ်ယောက်ယောက်ကို လှမ်းမျှော်နေပုံရသည်။ သူမ၏ရှေ့တွင် စားပွဲပေါ်၌ အချိုရည် သံဗူးတစ်ဘူးနှင့် ဖန်ခွက်တစ်ခွက်ရှိသည်။ ဖန်ခွက်ထဲမှ အချိုရည်က ဖင်ကပ် မျှသာ ကျန်တော့သည်။ အမျိုးသမီးသည် လက်ထဲမှ မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ကို စာပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး အလှပြင် မှန်ခန်း ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ အင်း တနာရီတောင် ကျော်လာပြီ ” တိုးတိုးလေးငြီးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ပြီးမှ မျက်နှာက ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီး ရှေ့စားပွဲပေါ်မှ စာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ မကြာလိုက်ပါချေ။ စကားပြောသံကြား၍ အမျိုးသမီးသည် စာအုပ်မှ မျက်နှာလွှဲကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အသက် ၄၀ ခန့် ခပ်ဝဝ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် အလှပြင်မှန်လုံခန်း၏ အတွင်းဖက်ရှိ တံခါးမှ ဝင်လာ၍ အလှပြင်ခန်းကို ဖြတ်လျှောက်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးသည် လက်ထဲမှ စာအုပ်ကိုချလိုက်သည်။ အလှပြင်ခန်းကို ဖြတ် လျှောက်လာသော အမျိုးသမီးကြီးသည် အလှပြင်ခန်းဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လာသောအခါ ကောင်တာတွင် ထိုင်နေသော ခပ်ဖြောင့်ဖြောင့် အမျိုးသမီးက မတ်တတ်ထ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ အဆင်ပြေရဲ့လား မမ ” “ ပြေပါတယ်ညီမရယ် ဒါကြောင့်လဲညီမတို့ဆီကို မမက တပတ်တစ်ခေါက်တော့ ရောက်အောင်လာတာပေါ့” ပြောလိုက်ရင်းလျှောက်လာသောအမျိုးသမီးကြီးသည် စောင့်နေသောအမျိုးသမီး၏ဘေး ဆိုဖာပေါ်တွင်ဝင် ၍ ထိုင်ချလိုက်သည်။ “ လူကို နုံးသွားတာပဲ…ဟင်း ဟင်း ဟင်း ” “ မမစန်းကလဲ ” “ဟုတ်တယ် မချိုရ ကောင်လေးတွေက ဝန်ဆောင်မှု တအားကောင်းတာ ညီမလဲ ဝင်လိုက်ပါလား” “ ဟာ မမစန်းကလဲ ” စောစောက ထိုင်စောင့်နေသော မချိုဆိုသည့် အမျိုးသမီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲသွားလေသည်။

ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးက အအေးအချိုရည် သံဗူးနှင့်ဖန်ခွက်ကို လင်ဗန်းဖြင့်တင်၍ကိုင်ကာ အနားရောက်လာသည်။ “ ကဲ မချို မူလကျီ လုပ်မနေနဲ့ ထ ထ ဒီရောက်မှတော့တစ်ခါလောက်ဝင်ကြည်လိုက်စမ်းပါအေ.” “ အဲဒီ မမစန်းကလဲ ” “ ဘာလဲ ဒီက အမလေး လည်း ဝင်ဦးမလို့လား လာလေ” ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးက အအေးဗန်းကို စားပွဲပေါ်သို့တင်လိုက်ပြီး မချိုဆိုသော အမျိုးသမီး၏လက်ကို လှမ်း၍ ကိုင်လိုက်သည်။ “ ကဲပါ ထပါအေမချိုကလဲ ရောက်မှတော့ မထူးပါဘူး ” မမစန်းဆိုသော အမျိုးသမီးကြီးကလည်း မချိုဆိုသော အမျိုးသမီး၏ လက်တဘက်ကို ကိုင်ကာ ဆွဲထူလိုက် သည်။ “ အာ မမစန်းကလဲကွာ လုပ်ပြီ” မချို ရှက်ကိုရှက်ကန်းဖြင့် ထ၍ မတ်တပ်ထရပ် လိုက်သည်။ “ ကဲ ညီမရေ ဒီကမချိုကိုလည်း မမလိုပဲ သဘောထားပြီး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးလိုက်ပါကွာ ” မမစန်းဆိုသော အမျိုးသမီးကြီးက ပြောလည်းပြော စလင်းဘက်ထဲမှ ငွေတစ်သောင်းငါးထောင်ကိုလည်း ထုတ်ယူ၍ ပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ မမစန်းကပြောလိုက်သေးသည်။ “ စက်ရှင်ပဲ နော် ” “ဟုတ်ကဲ့ မမ” ကောင်တာမှ အမျိုးသမီး ခေါ်ရာနောက်သို့ မချို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပါသွားသည်။ မမစန်းဆိုသော အမျိုး သမီးကြီး၏ အမည်က ဒေါ်စန်းစန်းနွယ်မြင့် ဖြစ်သည်။ မချိုဆိုသော အမျိုးသမီး၏ အမည်က ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက ငွေကြေးသုံဖြုန်းနိုင်သော လုပ်ငန်းရှင်တွေဖြစ်ကြသည်။ မမစန်းက အသက် ၄၂ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်းသည်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ မုဆိုးမဖြစ်သည်။ မချိုက အသက် ၃၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်းသည်ဖြစ်သူက အမေရိကားတွင် သွားရောက် အလုပ်လုပ်နေသည်မှာ ၃ နှစ် ခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဒီတော့နှစ်ဦးစလုံး လိုအပ်ချက် တူညီနေသူတွေဖြစ်သည်။ မမစန်းက ဒီနေရာကို မကြာခဏ လာတတ်ပြီး မချိုကို ရောက်ဖူးအောင် လိုက်ခဲ့ပါလားဟု ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်တာမှ အမျိုးသမီး လက်ဆွဲခေါ်ဆောင်ရာသို့ လိုက်ပါလာသော မချိုသည် အလှပြင်ခန်းအတွင်း ဖြတ်လျှောက်လာပြီး တဖက်ရှိ အလှပြင်ခန်းတံခါးပေါက် အနီးသို့ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆိုဖာထိုင်ခုံရှည် နှစ်ခုဖြင့် ကောင်လေးတွေ ထိုင်နေကြသည်။ ထိုနေရာသို့အရောက် ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးက ရပ်၍ မချိုလည်း ရပ်လိုက်သည်။ “ ကဲ မမ ဒီမှာအားလုံး ၈ ယောက်ရှိတယ် မမ အကြိုက်ရွေးပေတော့ ” ရဲကနဲဖြစ်သွားသော မျက်နှာလေးဖြင့် မချိုက ကောင်လေးတွေကိုကြည့်သည်။ အားလုံး ကိုယ်လုံးတောင့် တောင့်နှင့် ရုပ်ချောချောလေးတွေ။ အားလုံး၏ သန်စွမ်းမှုကလည်း အတူတူလောက်ပင်ဖြစ်နိုင်၍ မချိုဘယ်သူ့ကို ရွေးရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ “ ဒီဖက်က နှစ်ယောက်ကတော့ တပတ်မှတခါပဲလာတဲ့ အချိန်ပိုင်းတွေလေ… ဟိုဖက်က ၆ ယောက်ကတော့ ဒီက ပင်တိုင်တွေပေါ့ ” မချို တခါတလေမှ လာသည်ဆိုသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မချို၏စိတ်ထဲတွင် ပင်တိုင် ၆ ယောက်က နောင်လည်း အချိန်မရွေးတွေ့နိုင်သည်။ တခါတလေမှ လာသောနှစ်ယောက်က ကြုံတွေ့ရခဲ၍ ထိုနှစ်ယောက်ထဲမှ ရွေးရန်ကြံစည်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်က အသား လတ်လတ် တယောက်က အသားဖြူဖြူ၊ နှစ်ယောက်စလုံး လုံးတူဒေါက်တူမို့ ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ၏ မျက်လုံးက ထိုကောင်လေးနှစ်ယောက်၏ ခြေမများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ “ သူနဲ့ပဲသွားမယ် ” အသားလတ်လတ်ကောင်လေးက မချိုကို ပြံုး၍ကြည့်ရင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ “ ကာစန်မာ စိတ်ချမ်းသာဖို့က အဓိကနော် ” “ ဟုတ်ကဲ့ မမ ”ကောင်တာမှ အမျိုးသမီး၏ သတိပေးစကားကို ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ကောင် တာမှ အမျိုးသမီးက နံရံအပေါ်ဖက်တွင် ကပ်ထားသော မှန်ဘီရိုလေး၏ တံခါးကိုလှမ်း၍ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ နံပါတ်ပြား ချိတ်ဆွဲထားသော သော့တစ်ချောင်းကို ဖြုတ်ကာ ကောင်လေးလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ “ အခန်း ၇ ကို သွားတော့ ” ကောင်လေးကရှေ့က မချိုကနောက်က အလှပြင်ဆိုင်မှန်လုံခန်း၏ နောက်ဖက်တံခါးမှနေ၍ အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးကတော့ နေခဲ့သည်။ အထဲတွင် တည်းခိုခန်းများကဲ့သို့ နံပါတ်တပ်ထားသော အခန်းများ အစီအရီရှိနေသည်။ နံပါတ် ၇ တပ်ထားသော အခန်းကို ကောင်လေးက သော့ဖွင့်လိုက်သည်။ “ ဝင်လေ…မမ ” မချိုကရှေ့က ကောင်လေးက နောက်မှ အခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်ပြီး ကောင်လေးက အခန်းတံခါးကို သော့ခတ်၍ ပိတ်လိုက်သည်။ အခန်းက ၁၅ ပေပက်လည်လောက် ရှိမည်ထင်သည်။ အလယ်တွင် တစ်ယောက်အိပ်လည်းမက နှစ်ယောက်အိပ်လည်းမကျသော ဇက ကုတင်တစ်လုံးပေါ်တွင် မွေ့ယာထူကြီးတစ်လုံးနှင့်အိပ်ယာကို ခမ်းခမ်းနားနား ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူက ကုတင်စောင်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကောင်လေးက သူ့အကျႌကိုချွတ်၍ နံရံမှချိတ်တွင် ချိတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ မချိုဘေးကုတင်စောင်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ အခန်းထဲရောက်ကထဲက ကောင်လေးကို ငေး၍ကြည့်နေသော မချိုက ကောင်လေးကိုဖက်၍ ပါးနှစ်ဖက်ကို အားရပါးရ နမ်းလိုက်သည်။ ကောင်လေးက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မချို၏ခါးကို ဖက်ထားရင်း တင်သား တစ်ဖက်ကို ဆုပ်နယ်ပေးနေသည်။ “ မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ ” “ဇော်ဇော်လို့ပဲခေါ်ပါ မမ ” “ အင်းလေ နာမည်ရင်းကိုတော့ ဘယ်ပြောပါ့မလဲ…မမ နံမည်က နံမည်အမှန်နော် မချိုလို့ခေါ်တယ် ” “ဟုတ်ကဲ့မမ ကျွန်တော် အဝတ်တွေ ချွတ်ပေးမယ်နော်” “ ဇော့်သဘောပဲ ” ဇော်ဖော်က မချိုကိုအားဖြင့် ညှစ်၍ဖက်ကာ ပါးနှစ်ဖက်ကို နမ်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့ မချို၏အကျႌကို ဖြေးဖြေး ချင်း ချွတ်ပေးရင်း ထွက်ပေါ်လာသော အသားစိုင်လေးများ ပခုံးသားလေးတွေက အစ နှုတ်ခမ်းနှင့် ဖိ၍ဖိ၍ စုပ်ကာ နမ်းပေးသည်။ နမ်းရင်း ချွတ်ရင်းဖြင့် နောက်ဆုံး အောက်ခံ ဘရာစီယာပါ ကျွတ်သွားသောအခါတွင်တော့ လုံးဝန်းသော နို့အုံနှစ်လုံးက အိတွဲတွဲလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ နို့အုံသားလေးတွေကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖိလိုက် ညှပ်လိုက် စုပ်လိုက်ဖြင့် နမ်းပေးရင်း နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို စို့ ပေးလိုက်သည်။ ထိုသို့ နို့သီးလေးတွေကို စုပ်ပေးနေသော အချိန်တွင် နို့အုံကိုလည်း လက်ဖြင့် အသာဆုပ်ကိုင်ပြီး ချေပေးနေသည်။ မချိုရင်ကိုကော့ပြီး မျက်နှာကိုမော့ကာ မျက်လုံးတွေက စင်းပြီးမှိတ်နေသည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကလည်း ဇော်ဇော်၏ လည်ပင်းကိုဖက်ကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်တွေကို အတင်းကပ်၍ ပေးနေသည်။ နို့နှစ်လုံးကို စေ့ငှအောင် စို့ပေးပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ ဇော်ဇော်က မချို၏ခါးကိုပွေ့ကာ ပက်လက်လှန်ပေးရင်း အနည်းငယ်မျှ စူထွက်စပြုနေပြီဖြစ်သော ဗိုက်သားများကို နမ်းရင်း ထဘီကိုအောက်သို့ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ထဘီက ချက်အောက်ရောက်သွားတော့ အောက်ခံဘောင်းဘီကြိုးက ပေါ်လာသည်။ ဇော်ဇော်က ထဘီကို ချေဖျားဘက် မှနေ၍ ကွင်းလုံးချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး မချို၏ကြိုးတပ် ခွထောက်ပါ ဘောင်းဘီကိုပါ ချွတ်ပစ်လိုက်၏။ အဝတ်တွေအားလုံး ကျွတ်သွားသောအခါ အမွှေးထူထူဖြင့် စောက်ဖုတ်ကြီးက ခုံးခုံးကြီး ထွက်ပေါ်လာလေ သည်။ ဆီးခုံမှ အမွှေးစပ်လေးများအထိ နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖိကပ်နမ်းစုတ်ပြီး ပေါင်လုံးကြီးတွေကိုပါ နမ်းသည်။ လက်တစ် ဖက်က စောက်ဖုတ်ကြီးပေါ်အုပ်၍ အမွှေးတွေကို ထိုးဖွရင်း ဖွဖွလေးပွတ်ပေးနေသည်။ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသား နှစ်ခုကြားမှ စောက်ရည်ကြည် ကလေးများ စိမ့်ပြီးထွက်ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ မမ ကျွန်တော် မှုတ်ပေးရမလား ” “အင်း ” “မုန့်ဖိုးပေးရမယ်နော်” “ ပေးမှာပေါ့ ပြီးအောင်တော့ မမှုတ်နဲ့နော်” “ ဟုတ်ကဲ့ပါ ” ဇော်ဇော်က မချို၏ ပေါင်နှစ်လုံးကို ကား၍ ထောင်ကာ ပေါင်ကြားသို့ မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ လျှာကိုအပြားလိုက်ထုတ်၍ စောက်ပတ် နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုကို အောက်မှနေ၍ အပေါ်သို့ပင့်ကာ သုံးလေးကြိမ်မျှ ယက်တင်လိုက်သည်။ “ အ အ ဟင်း ဇော်ဇော်ရယ် မောင်လေးရယ် ” မချို အသံထွက်အောင်ပင် ငြီးလိုက်ရသည်။ ပြူးထွက်နေသော စောက်စိက လျှာဖြင့်ဒရွတ်တိုက် ပွတ်တိုက် သည့် ဒဏ်ကိုမခံနိုင်ပေ။

ဇော်ဇော်က စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုကို လက်မနှစ်ဘက်ဖြင့် အသာဖိဖြဲလိုက်သည်။ အမှန်က စောက်စိကို ဆက်၍စုပ်ပေးရန် ဖြစ်သော်လည်း ဒါက မှုတ်တာနှင့် ပြီးချင်သူများ အတွက်သာဖြစ်သည်။ အခု မမက ပြီးအောင် မလုပ်ပေးရန် မှာထားသည်ကို သတိရသောကြောင့် စောက်စိကို ဆက်မစုပ်ပေးတော့ ပဲဖြဲထား၍ ပြဲနေသော စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသား နှစ်ခုကြားသို့ လျှာကိုထိုးသွင်းကာ ပတ်လည်လှည့် ယက်ပေးလိုက် သည်။ လျှာကိုနက်သ ထက်နက်အောင် အထဲသို့ ထိုးသွင်းခြင်းမျိုး မဟုတ်ပဲ စောက်ပတ်တွင်းဝ အတွင်းနားလေးကို သာ ယက်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ အံကြိတ်၍ ဝမ်းခေါင်းသံဖြင့် တ အင်း အင်း ငြီးရင်း မချို၏ပေါင်ကြီးတွေက ပေါင်ကြားမှ ဇော်ဇော်၏ခေါင်းကို ညှပ်လိုက်ခွာလိုက် ဖြစ်နေကြသည်။ တခဏအတွင်းမှာပင် စောက်ပတ်ထဲမှ တဖြေးဖြေး စိမ့်ထွက်လာသော အရည် ကြည့်များမှာ ပျစ်လာသည်ကို လျှာဖျားမှတဆင့် သိရှိလိုက်ရသည်။ ဇော်ဇော်က စောက်ခေါင်းထဲမှ လျှာကိုဆွဲထုတ် လိုက်ပြီး စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသား နှစ်ခုကို ခပ်ဖွဖွလေး ယက်ပေးကာ သူ၏ခေါင်းကို ကြွလိုက်သည်။ “ အင်းဟင်းဟင်း မောင်လေးရယ် မောလိုက်တာကွယ် ” “ နားဦးမလား မမ ” “ ခဏနားပါရစေဦး မောင်လေးရယ် နိုမို့ဆို ထည့်လည်းထည့် ပြီးလည်းပြီး ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ပါနော် ” ဇော်ဇော် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ အခန်းထောင့်ရှိ ရေခဲသေတ္တာလေးထဲမှ ရေသန့်ဘူးကို ဖောက်၍ ဖန်ခွက်ထဲ ထည့်ကာ ယူလာပေးသည်။ “ မမ သောက်လိုက်ပါဦး ” “ အင်း မင်းလဲ သောက်ဦးလေ ” ဇော်ဇော်ဆိုသော ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ မချိုက ရေသောက်ပြီးတော့ ဖန်ခွက်ကို ပြန်ယူသွားပြီး သူလည်း ဖန်ခွက်တစ်ဝက်လောက် ရေထည့်သောက်သည်။ အဝတ်အစားကင်းမဲ့၍ ဝတ်လစ်စလစ် ဖြစ်နေသူက ဒေါ်ချိုချုမိုးသူ။ သူမ၏ ဖြူဖွေးတောင့်တင်းလှပသည့် ခန္ဓာကိုယ်အား ဇော်ဇော့်မျက်လုံးများက သာမန် အကြည့်ဖြင့် သာ ကြည့်သော်လည်း မချိုကမူ ယခုအချိန်အထိ ပုဆိုးဝတ်ထားဆဲဖြစ်သော ဇော်ဇော်ဆိုသော ကောင်လေးကို မပြတ်ကြည့်နေမိသည်။ “ မမလုပ်ရတော့မလား” “အင်းလေ” “ မမက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးကို အကြိုက်ဆုံးလဲ ” “နေဦး မင်းဟာကို ကြည့်ချင်သေးတယ် ” ဇော်ဇော် က ခါးမှပုဆိုးကိုချွတ်၍ ကုတင်ခြေရင်းဖက်ရှိ ကုတင်တိုင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော လီးကြီးက အရွယ်နှင့်တောင် မမျှဟုပြောရမလောက်ပင်ဖြစ်သည်။ အရှည်က ၆ လက်မအောက် ကျမည့်ပုံမရှိပေ။ လုံးပတ်က လက်တစ်ကိုင် ပြည့်ပြည့်ခန့်။ လီးကြီးက တောင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သိပ်ပြီးတော့ မာသေးပုံမရ။ “ မမကိုင်ချင်ရင် ကိုင်လေ ” ဇော်ဖော်က ပြောရင်း ကုတင်ဘေးသို့ ကပ်ပေးသည်။ မချိုလည်း အိပ်ယာပေါ် ပက်လက်အနေအထားမှ ဇော်ဇော် ရှိရာဘက်သို့ စောင်းပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လီးကြီးကို လှမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။ လီး၏နွေးထွေးသော အပူငွေ့က သူမလက်ဖဝါးသို့ စီးဝင်သွားခိုက် စောက်ပတ်ဝမှ စစ်ကနဲ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မချိုပေါင်နှစ်လုံးကို လိမ် ထားလိုက်ရလေသည်။ ခပ်ဖြည်းဖြည်း ဂွင်းတိုက်ပေးနေရာမှ လီးက စံချိန်တင်အောင် မာတင်းလာပြီး အကြောကြီး တွေက အပြိုင်းပြိုင်း ခုံး၍ထလာသည်။ “ လာ မောင်လေးရယ် မမကို ဒီကုတင်စောင်းမှာပဲ လုပ်ပေးပါ ” မချိုက လီးကိုကိုင်ရင်း စိတ်မထိန်းနိုင်၍ အလုပ်စရန် ပြောလိုက်ပြီး လီးကိုလက်မှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အား ကုတင်ပေါ် ကန့်လန့်ဖြတ်အိပ်ရင်း တင်သားကြီးများကို ကုတင်စောင်းတွင်တင်ကာ ပေါင် ကား၍ ခြေနှစ်ချောင်းကို ကုတင်အောက်သို့ ချလိုက်၏။ ဇော်ဇော်က သူမပေါင်နှစ်လုံးကြားသို့ ဝင်ရပ်လိုက်ရင်း စောစောက ရေသောက်စဉ် နံရံတွင်ချိတ်ထားသော အကျႌအိတ်ထဲမှ ယူလာပုံရသော ကွန်ဒုံးကိုဖောက်၍ လီးတွင်စွပ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ရှေ့သို့တိုးကပ်လိုက်ပြီး လီးတန်တစ်ခုလုံးကို မချို၏ အမွှေးထူထူဖြင့် ခုံးထနေသော စောက်ဖုတ်ကြီးပေါ်သို့ အလျှားလိုက်တင်ကာ ရှေ့တိုး နောက်ငင်ဖြင့် အမွှေးတွေကြား ထိုးသွင်း ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ “ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ယားတယ် ဟင်း ” စောက်ဖုတ်အုံပေါ်မှ လီးတန်ကြီးကို လျှောကနဲ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး စောက်စေ့ ပြူးပြူးကြီးကို လီးထိပ် ဖြင့် နှစ်ချက်မျှထိုးကာ စောက်စေ့ပေါ်သို့ လီးထိပ်ဖျားကိုတင်၍ ပွတ်သပ်ထိုးဆွနေသည်။ တဟင်းဟင်း ငြီးငြူမည် တမ်းရင်း မချိုတစ်ယောက် ဖင်ကြီးတွေ ကော့ကော့တက်လာသည်။ လီးထိပ်ကို စောက်စေ့အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်ပြီး စောက်ခေါင်းဝသို့ တေ့ကာ တဖြည်း ဖြည်းချင်း ဖိ၍ညင်ညင်သာသာ ဆက်တိုက်သွင်းလိုက်သည်။ မချို၏ မေးဖျားလေး မော့တက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာမှာ ဟ၍သွားသည်။ အလိုးမခံရသည်မှာ ၃ နှစ်ကြာခဲ့ ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူမစောက်ခေါင်းက စေးကပ်ကျဉ်းမြောင်းနေသည်။ စောက်ဖုတ်ကြီးထဲသို့ လီးကြီးက တဖြည်း ဖြည်း ထိုးခွဲဝင်ရောက် လာသောအခါ လီးကိုငံ့လင့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော စောက်ပတ်အတွင်းသား ကြွက်သားမျှင်များက အလုအယက် ဝိုင်းဝန်းဆွဲယူကြသည်။ အရည်ကြည်များကလည်း ဆက်တိုက် စိမ့်ထွက်လာကြသည်။ အလိုလိုနေရင်း မချို မောနေလေသည်။ ဇော်ဇော်က လီးကိုတဝက် သာသာလောက်သာ ထုတ်၍ လေးငါးကြိမ်မျှ ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ဆောင့်လိုးပြီးမှ နို့တစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့်လှမ်း၍ နယ်ရင်း လီးကို တဆုံးတဆုံး ထုတ်၍ ဆောင့်လိုးပေးလိုက်သည်။ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို အတင်းမှိတ်ရင်း မချို၏ဦးခေါင်းမှာ ရမ်းခါနေသည်။ ဇော်ဇော် လိုးတာက ပညာသားပါသည်။ လီးကို စောက်ခေါင်းထဲသို့ သမားရိုးကျ ပုံမှန်အတိုင်း လိုးသွင်းနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပဲ ခါးကိုအသုံးချကာ လီးကို ဘေးဘယ်ညာ စောင်း၍တမျိုး အပေါ်သို့ကော့၍တဖုံ အောက်သို့စိုက်၍တခါ လေးဘက်လေးတန် ပြည့်စုံအောင် တဆုံးတဆုံးထုတ်၍ ခပ်နာနာ ဆောင့်လိုးပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူမှာ ရင်ဘတ်ကော့တက်လာလိုက် ကုတင်စောင်းမှ ဖင်ကြီးတွေ ကြွတက်လာလိုက်ဖြင့် တကိုယ်လုံး ယောက်ယက်ခပ်လျက် တခါဘူးမျှ မကြုံဖူးသည့် အရသာကို ဖြတ်ဖြတ်လူး ခံစားနေရသည်။ ဇော်ဇော်၏ လက်က နို့နှစ်လုံးကို အလွတ်မပေး မနားတမ်းညှစ်လျှက် လီးကလည်း အားပါပါဖြင့် ခပ်သွက် သွက် မနားတမ်းဆောင့်လျှက် ဒရစပ်လိုးလိုက် ခပ်ဖြေးဖြေးလေး မှေးဆောင့်လိုက်ဖြင့် သူ၏စိတ်ကို ထိန်းကာ ပညာသားပါပါ လိုးပေးလျှက်ရှိသည်။ မခံရတာကြာပြီဖြစ်သော ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူမှာ ခပ်စောစောကလည်း ဇော်ဇော် ဘာဂျာ မှုတ်ထားသောအရှိန်ဖြင့် ပြီးချင်စိတ်မှာ ပြင်းပြ၍လာသည်။ တကိုယ်လုံးလဲ ဆိမ့်တက်လာလေသည်။ နောက် တစ်ချီကျမှ လေးဖက်ကုန်း၍ အချိန်ကြာကြာလေး အားရှိပါးရှိခံတော့မည်ဟု မချိုတွေးလိုက်သည်။ “ ဇော်ဇော် မမပေါ် မှောက် မှောက်ချလိုက်” ဇော်ဇော်တို့က ကျွမ်းပြီးသားပါ အမျိုးသမီး ပြီးတော့မည်။ သူမအပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်တော့ အမျိုးသမီးက အတင်းကြုံး၍ ဖက်ထားသည်။ ဇော်ဇော်က မချို၏ ဘယ်ဖက်နို့ကိုငုံ့၍ အားဖြင့်စုပ်ကာ စို့ပေးရင်း သူ၏အားပါသော ဆောင့်ချက်များကို အမြင့်ဆုံး အရှိန်သို့တင်ကာ အပြင်းထန်ဆုံး ဆောင့်လိုးပေးလိုက်သည်။ “အီး အမလေး အား ကျွတ်ကျွတ် ကျွတ် ဟင်း” မချို၏ ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးမှာ တောင့်ကနဲ ကော့တက်သွားပြီး ဆတ်ဆတ်ခါသွားသည်။ ပြီးဟင်းခနဲ သက်ပြင်းချကာ ငြိမ်ကျသွားတော့မှ ဇော်ဇော်က သူ့ဆောင့်အားကိုလျှော့ကာ လီးကိုတစ်ဝက်လောက်သာ ထုတ်၍ ခပ်ဖြေးဖြေးတစ်ချက်ချင်း ဆောင့်ပေးသည်။ မချိုတစ်ယောက် ကြေးစားထံမှရသော ကာမအရသာကို ခုံမင်စွဲလမ်း သွားပေပြီ။ ပြီးတော့ အလိုးကောင်းသော ဇော်ဇော်ဆိုသော ကောင်လေးကိုလည်း ခင်တွယ်သွားမိသည်။ “ တော်ပြီဇော်…ရပြီ ” သူမစကားအဆုံး ဇော်ဇော်က လီးကိုနောက်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်ကာ သေချာနမ်းပေးသည်။ တို့ခဏနားပြီး တစ်ချီထပ်လုပ်ကြတာပေါ့ “ဟုတ်ကဲ့ မမ” ဇော်ဇော်က ပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အိပ်ခန်းနှင့် ဆက်လျှက်ရှိသော ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ မချိုကတော့ နောက်ပြီးတော့မှပဲ ရေဆေးတော့မည်ဟု တွေးလျှက် အိပ်ယာထက်တွင်လှဲ၍ ကျန်နေခဲ့လေသည်။ ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ တယောက် ထိုနေရာ ထိုဌာနသို့ တပတ်လျှင် တခါရောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမရောက်တိုင်း ဇော်ဇော်ကို တွေ့ရသည်မဟုတ်။ ရှိတဲ့သူနဲ့ဘဲ သွားခဲ့သည်။ ဇော်ဇော်နှင့်တော့ နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ်လောက် သွားဖြစ်ခြဲ့ပီး နောက်ပိုင်းတွင် ဇော်ဇော်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ မေးမြန်းကြည့်တော့ ကုမ္ပဏီတခုတွင် အလုပ်ဝင်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ၏ စိတ်ထဲ တွင်တော့ ဇော်ဇော်ဆိုသော ကောင်လေးကို မကြာခဏတမ်းတ နေမိခဲ့တာတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်တော့သည်။ ရေစက်ရေမွှားများ တဖွားဖွားလွှင့်တက်အောင် လက်နှစ်ဖက်ကို အားနှင့်မာန်ဖြင့် လှုပ်ရှားကူးခတ်ရင်း ဖွေးဖြူသော ခြေထောက်လေး နှစ်ဖက်က ဘယ်ညာခွဲ၍ ထားကာ လှုပ်ရှားနေသည်။ အပြာရောင်သန်းနေသော ရေတွင် အဖြူရောင် ပန်းပွင့်လေး လူးလှိမ့်နေသည့်သဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ ဖွားကနဲ တက်သွားသော ရေစက်ရေမွှာများနှင့် အတူ အဖြူရောင် ပန်းပွင့်လေးက ကန်ဘောင်သို့ တက်သောလှေခါး လက်ရမ်းကို ကိုင်ကာ တဖြေးဖြေး လှေခါးထစ်များကို နင်းရင်း ရေကူးကန်ဘောင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။ ပျိုမြစ်နုနယ်သော မိန်းခလေးတယောက် ဝတ်ထားသော ရေကူးဝတ်စုံက ကြည်ပြာရောင်လေး သူမ၏ ဝင်း ဝါသော အသားအရေနှင့် လိုက်ဖတ်လှသည်။ တကိုယ်လုံးတွင် တင်ကျန်နေသော ရေစက်ရေပေါက်လေးများက နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သူမ၏ ဝါရွှေသော အသားအရည်လေးနှင့် လိုက်ဖက်စွာ တန်ဆာဆင်နေကြ သည်။ ရေကူးကန်ဘောင်ပေါ်သို့ ရောက်လာသော မိန်းခလေးက သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရေစက်ရေပေါက်များကို လက်ဖြင့် သပ်ချနေသည်။

ဒရင်းဘတ်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ မဂ္ဂဇင်းဖတ်နေသော ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူက လက်ထဲတွင် စာအုပ် ကို ပိတ်၍ ဘေးရှိစားပွဲလေးပေါ် တင်လိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ မိုးသန္တာမြင့်ကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။ သမီးလေး အတော်ထွားပြီး လှလာတာဘဲ။ အင်းလေ သူ့အသက် ၂၀ ပြည့်ပြီးပြီဘဲ။ ငါတောင်မှ အသက် ၄၀ ထဲဝင်နေပြီ။ သမီးကိုယ်လုံးက ငါငယ်ငယ် တုံးကလိုဘဲ အချိုးကျပြီး လှတာဘဲ။ မျက်နှာက သူအဖေနဲက ဆင်တော့ နှာခေါင်းက ပိုလှတာပေ့ါ အတွေးအဆုံး သူမ၏ရှေ့ဖက်သို့ ဖြစ်၍လျှောက်လာသော သမီးဖြစ်သူက လှည့်ကြည့်ပြီးပြုံးပြသည်။ “ မာမီ ဘာကြည့်’’ “ သမီးလေးကို လှလို့ကြည့်နေတာ’’ “ ဟုတ်ပါဘူးနော် သမီးက မာမီလောက် မလှပါဘူး’’ “ သမီးက ပိုလှပါတယ်ကွယ် .. ကဲကဲ..အဝတ်လဲချည် အအေးမိအုံးမယ်’’ သမီးဖြစ်သူ လျှောက်သွားသောနောက်သို့ ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူတယောက် မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ကို ကောက်ယူ၍ လိုက် လာခဲ့မိသည်။ ရေကူးကန်ဘေးနားတွင့် လုပ်ထားသော အဝတ်အစားလဲသည့် နေရာအဆောက်အဦးလေးကို တံခါး မပိတ်ဘဲ မိုးသန္တာမြင့် အဝတ်အစား လဲနေသည်။ ရေကူးကန်က ကိုယ့်ခြံထဲ ကိုယ်အိမ်ရှေ့က ကန်၊ ပြီးတော့ ဒီမှာက မာမီနှင့်သူ နှစ်ယောက်ထဲ။ ဒီတော့ တံခါးကို မပိတ်တော့ပေ။ သမီး အဝတ်အစား လဲနေသည်ကို တံခါးဝမှရပ်၍ ကြည့်နေမိသည်။ “လှလိုက်တဲ့ သမီးလေးရယ် ’’ “ဟင်’’ ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ ခေါင်းနပမ်း ကြီးသွားသည်။ တကိုယ်လုံးချွတ်၍ အဝတ်အစားလဲနေသာ သမီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ လုံးလုံးကျစ်ကျစ် လက်သီးဆုပ်မျှ နို့လေးနှစ်လုံး ထိုနို့လေးများထိပ်မှ နို့သီးလေးများ ရှိသင့်သည်ထက် ပို၍ကြီးနေ သည်။ သူမသမီးကို နေ့စဉ်လို သတိထားကြည့်မိသည့်ကြားက သည်နို့သီးလေးနှစ်လုံးက မျက်စိရှေ့တွင် တဖြေးဖြေး ကြီးလာသည်။ သူ့ဘာသာဘဲ ကိုင်လို့လား ဒါမှမဟုတ် ယောက်ျားလေး တယောက်ယောက်နဲ့ဘဲ“ အင်းလေ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သမီးက ငယ်သေးတာမှာ မဟုတ်ဘဲ ဘွဲ့ရလို့ အလုပ်တောင် ဝင်နေပြီဘဲ။ ဒါပေမဲ့ မမှားတန်တာ မမှားရအောင် တနေ့လောက်တော့ ပြောထားအုံးမှဘဲဟု တွေးရင်း သူမတို့နှစ်ထပ်တိုက် ကြီးရှိရာသို့ ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ တယောက် ဆက်၍ လျှောက်လာခဲ့လေတော့သည်။ ကုန်းထားတော ဖင်ကြီးနှစ်လုံးက သာမန်အနေအထားမဟုတ်ဘဲ ကော့တင်းထားသဖြင့် ပို၍ စွဲမက်စရာ ကောင်းနေသည်။ နောက်သို့ ပြူးထွက်နေသော စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုကြားတွင် တိုးဝင်ညှပ်နေသော လီး တန်းကြီးက ဆက်၍သွင်းလျှင် ရပါလျှက်ဖြင့် မသွင်းဘဲ ဒစ်သာသာ လက်တလုံးမျှဖြင့် စောက်ခေါင်းဝတွင် နဲ့နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကုန်းထား၍ အောက်သို့ ငိုက်ကျနေသော နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆွဲကာ နို့သီးလေးတွေကို လက်ညှိုး လက်မတို့ဖြင့် ပွတ်နေသည်။ “ အောင်…လုပ်မှာဖြင့် လုပ်ကွာ မနေတတ်တော့ဘူး’’ စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း အသံလေးက တုန်တုန်ယင်ယင်လေး ဖြစ်နေသည်။ စောက်ခေါင်းဝတွင် နှဲ့နေသည့် လီးဒစ်ကြီး၏ ဒါဏ်နှင့် အချေခံနေရသော နို့သီးနှစ်လုံး၏ ရသတို့ပါ ပေါင်းစပ်လျှက် တကိုယ်လုံးမှ အသွေးအသားတို့က မခံမရပ်နိုင်စွာ လှုပ်ရှားခံစားလျှက် စောက်ရည်ကြည်တို့ကို အတင်းညှစ်ထုတ်ပေးနေသည်။ စောက်ခေါင်းဝတွင် စိုသထက် စိုလာသည်ကို ဒစ်ကြီးက သိနေသည်။ “ မိုး ကလဲကွာ အောင်က မိုးကို ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနေတာ… စိတ်ရှည်မှပေါ့…” “ကျွတ်..လုပ်မှာဖြင့် လုပ်တော့ကွာ…ကဲကဲ…” မိုးသန္တာမြင့် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ ကုန်း၍ကော့တင်ထားသော သူမ၏ဖင်ကြီးကို နောက်သို့ပစ်ပစ်ပြီး ဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။ နောက်ကနေ ဆောင့်သွင်းသလောက်တော့ လီးကမဝင်။ တဝက်သာသာ လောက်ထိတော့ လီးကြီးက စောက်ခေါင်းထဲ ဝင်သွားသဖြင့် မိုးသန္တာမြင့် နဲနဲတော့ ကျေနပ်သွားသည်။ ကောင်မလေး ဒီလိုဖြစ် ဒီလို လုပ်အောင် တမင်လုပ်နေသော အောင်ကိုမင်းကလည်း စိတ်ထဲကျေနပ်သွားပြီး သူ့လက်တဖက်ကို နို့အုံမှ ဖယ်ကာ ခါးသေးသေးကလေးကို လက်တဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ရင်း လီးကိုဖိ၍ သွင်းလိုက်သည်။ မိုးသန္တာမြင့် ခေါင်းလေး ကော့တတ်သွားသည်။ “ မရပ် မရပ်နဲ့တော့ ဆက်တိုက်လုပ် ” စောက်ခေါင်း ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲ မဆန့်မပြဲ ဝင်နေသော အောင်ကိုမင်း၏ လီးကြီးက သွက်သွက်ကြီး ဝင် လိုက်ထွက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ လီးက ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း လိုးဝင်ခြင်းမဟုတ်။ လီးထိပ်ကြီးက စောက်ခေါင်း ပတ်လည် အရပ်လေးမျက်နှာကို တလှည့်စီထိုးဆောင့် လိုးဝင်နေသည်။ မိုးသန္တာမြင့် မျက်စိနှစ်လုံးကို စုံမှိတ်ကာ ထိတွေ့မှု အာရုံကိုသာ ခံစားလျှက် ခံစားချက် ပြင်းထန်ရမှုကြောင့် မချိတင်ကဲဖြင့် နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကို တင်းတင်းစေ့ကာ မာန်တင်းထားရသည်။ ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း တလှုပ်လှုပ် ခါဆင်းသွားသော တင်သားလုံးလုံး ကြီးတွေကို ကြည့်ရင်း မချင့်မရဲဖြင့် အောင်ကိုမင်းက တင်သားကြီးတွေကို လက်ဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် ရိုက်ပုတ်ဖြစ်ညှစ် ဆုတ်နယ်လိုက်သေးသည်။ ရှေ့မှ နို့နှစ်လုံးကိုလည်း အလွတ်မပေး။ ပြီးတော့ သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် ပြန့်ပြူးပြည့်တင်းသော ကျောသားဖွေးဖွေးလေးကို စုံဆန်ကာ ပွတ်ပေးလိုက်သေးသည်။ မိုးသန္တာမြင့် ရှေ့တွင်ထောက်ထားသော လက်နှစ်ဖက်က ညွတ်၍ကျလာပြီး တံတောင်ဆစ်ကို အားပြု၍ ထောက်လိုက်ရသည်။ သည်အခါမှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းက နိမ့်ဆင်းသွားခြင်းကြောင့် ဖင်ကြီးကပို၍ ကားစွင့် မြှောက်တက်သွားသဖြင့် အားပိုတက်ကာ ဆောင့်အားက ပိုကောင်းလာသည်။ မတရား ထွက်လာသော စောက်ရည် များကြောင့် လီးဝင်လီးထွက် အပြွတ်ပြွတ် မြည်သံနှင့်အတူ နှုတ်ခမ်းနှစ်ခု တင်းတင်းစေ့ထားသော မိုးသန္တာမြင့်၏ လည်းချောင်းထဲမှ ထွက်လာသော တအင်းအင်းဖြင့် ကြိတ်ညီးသံတို့က လွှမ်းမိုး၍နေသည်။ ဆောင့်ချက်တွေက ပြင်းထန်လှသလို မိုးသန္တာမြင့်ကလည်း သူမ၏ဖင်ကြီးကို တောင့်တောင့်ပြီးခံသည်။ အောင်ကိုမင်းနှင့် မိုးသန္တာမြင့်တို့က တက္ကသိုလ်မှာထဲက ချစ်သူတွေ။ အခုသူတို့ကျောင်းပြီးလို့ နှစ်ယောက်စလုံး အလုပ်ဝင်နေကြပြီ။ ခုလိုမျိုး ဆုံကြတာကတော့ ဒီတခါနှင့်မှ ၄ ကြိမ်ဘဲ ရှိသေးသည်။ နေရာကတော့ အောင်ကိုမင်း၏ သူငယ်ချင်းအိမ်တွင် ဖြစ်သည်။

အင်း..ဟင်း.အာ..ဟား လုပ် လုပ်.ဆောင့်.အ.. မိုးသန္တာမြင့်၏ ကိုယ်လုံးလေးတခုလုံး တုံတုံရင်ရင် ဖြစ်လာချေပြီ။ အောင်ကိုမင်း၏ လီးကြီးမှာလည်း ဆိမ့် တက်လာပြီး ဆောင့်ချက်များက အနည်းငယ်မျှ အားပျော့သွားသည်။ ကောင်မလေး ပြီးချင်နေပြီ။ အောင်ကိုမင်း အံကိုကြိတ်၍ ဆောင့်အားကိုမြင့်ကာ အကြမ်းဆုံး လိုးဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။ “အ..အီး…အီး…ဟင်း ” ကြိတ်၍ညီးရင်း ဖင်ကြီး တဆတ်ဆတ်ခါယမ်း၍ ရှေ့သို့ မှောက်ကျသွားသဖြင့် အောင်ကိုမင်းက သူမ၏ခါးကို အတင်းဆွဲကာ လေးငါးချက်မျှ အားကုန်ဆောင့်ပစ်လိုက်ပြီး သုတ်ရည်တို့ကို ပန်းထုတ်ပစ်ရင်း သူမခါးကို ဆွဲထိမ်း ထားသော လက်ကိုဖယ်ကာ ကိုယ်လုံးကို အသာလှမ်း၍ ဖက်လိုက်ရင် ဝမ်းလျားမှောက်ကျသွားသော မိုးသန္တာမြင့်၏ ကျောပေါ်တွင် မှောက်ရက်သား ပါသွားလေတော့သည်။ “ မာမီကိုသမီးတခု ပြောချင်လို့ ” “ ပြောလေ သမီးရာ အမလေး စကားတွေဘာတွေ ခံနေရသေးတယ် ”။ ဟို…လေ.. သမီး..လက်ထပ်ချင်ပြီ ဘာ..ဘာရယ် လက်..လက်ထပ်မယ်..ဟုတ်လား ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ အလန့်တကြား အံ့သြသွားသည်။ “ သမီးစကားပြော လောသွားလို့ပါ သမီးမှာ ကျောင်းတုံးထဲက ချစ်သူရှိတယ်မာမီ…ခုဆို ၄ နှစ်လောက် ရှိပြီပေ့ါ အဲဒါ သူက လက်ထပ်ခွင့်တောင်းလို့ မာမီကို ဖွင့်ပြောပြီး ခွင့်တောင်းတာပါ” မိုးသန္တာမြင့် ခုလိုရှင်းပြလိုက်မှာ ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ ဇာတ်ရည်လည်သွားသည်။ “ သူက ဘယ်သူလဲသမီး မိဘတွေက ဘယ်သူလည်း…ဘာလုပ်လဲ.. ” “ သူ့နာမည်က အောင်ကိုမင်းတဲ့ သူက စီးပွားရေးမဟာဘွဲ့ကိုရထားတာ အခုဌာနမှာ လုပ်ရင်း Ph.D တက်ဖို့ လုပ်နေတယ် မိဘတွေကတော့ သူငယ်ငယ်တုံးထဲက မရှိတော့ဘူ” “ အို ဖြစ်ရလေ” “ သူက ကိုယ့်ဒူးကိုယ်ချွန်ပြီး ဒီအခြေအနေရောက်အောင် သူ့ခြေထောက်ပေါ် သူရပ်ခဲ့တာဘဲ ” “လူတော်လေး တယောက်လို့ ဆိုရမှာပေါ့အင်းလေ သူနဲ့မာမီကို တွေ့ပေးပါအုံး စကားစမြည်ပြောရင်း အကဲခတ်ကြည့်အုံးမယ်။ ဟုတ်ကဲ့ မာမီ…မနက်ဖြန် သမီးခေါ်ခဲ့ပါ့မယ် မနက်ဖြန်ဆိုတော့ ကုမ္ပဏီရုံးပိတ်တာဘဲ မာမီအားတယ် အိမ်ကိုခေါ်လာခဲ့ပေ့ါ“ ဟုတ်ကဲ့ မာမီ ” မိုးသန္တာမြင့်၏ မျက်နှာလေး ဝင်းပသွားတော့သည်။ အိမ်ရှေ့မှ ကားရပ်သံကြားလိုက်ရကထဲက သမီးဖြစ်သူ မိုးသန္တာမြင့် ပြန်လာပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည့်နည်းတူ သမီး၏ချစ်သူ အောင်ကိုမင်းဆိုသော ကောင်လေးလည်း ပါလာပြီဆိုတာ အတတ်သိလိုက်သည်။ ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ တယောက် အပေါ်ထပ်ရှိ စာကြည့်ခန်းထဲတွင်ရောက်နေသည်။ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းမည်ပြုပြီးမှ မဆင်းတော့ဘဲနေလိုက်သည်။ သမီးတွင်သော့ပိုရှိသည်။ ဖွင့်၍ သူတို့ဝင်လာကြ လိမ့်မည်။ မကြာလိုက် သမီးဖြစ်သူ မိုးသန္တာမြင့် သူမရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ “ မာမီ သူပါလာပြီ အောက်ထပ်ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ခိုင်းထားတယ်” “ ဒီကိုသာ ခေါ်ခဲ့တော့သမီး” “ ဟုတ်ကဲ့ ” မိုးသန္တာမြင့် ထွက်သွားပြီး ခဏကြာ အခန်းဝသို့ လူရိပ်ကျလာသဖြင့် ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဟင် ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ သူ၏ ဦးခေါင်းတခုလုံး ခြားရဟတ်လို လည်ပတ်သွားရသည်။ သမီးနှင့် အတူပါလာသော ကောင်လေး ဇော်ဇော်မှ ဇော်ဇော်အစစ်။ ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူကို တွေ့လိုက်ရသော အောင်ကိုမင်းကလည်း ခြေလှမ်းတုံ့၍ ရပ်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တယောက်ကို တယောက် ကြောင်၍ ကြည့်နေမိသည်။ “ လာကြလေကွယ် ” ပျက်နေသော မျက်နှာကိုပြင် အသံကိုထိမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ စားပွဲရှေ့မှ ကုလားထိုင်တွင်ဝင်၍ ထိုင်လိုက် ကြသည်။ အောင်ကိုမင်း ခေါင်းကိုငုံ့ထားသည်။ “ သမီး မာမီ သူနဲ့ နှစ်ယောက်ချင်း စကားပြောချင်တယ်.. သမီးအောက်ထပ်မှာ ခဏဆင်းနေ..မာမီဘဲလ်နဲ့ ခေါ်လိုက်မှ တက်လာခဲ့” မိုးသန္တာမြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြ၍ ထွက်သွားသည်။ လှေခါးကို ဆင်းသွားသော ခြေသံကြားလိုက်တော့မှ ဒေါ်ချိုချိုမိုး သူ ထုင်ရာမှထာကာ စာကြည့်ခန်းတံခါးကို အတွင်းမှ လော့ချပြီး ပိတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ခေါင်းငုံ့၍ ထိုင်နေသော အောင်ကိုမင်း၏ ဘေးသို့ရပ်လိုက်သည်။ ဇော်ဇော် သူမအသံက တုန်ခိုက်နေသည်။ လက်တဖက်က ကောင်လေး၏ ပုခုံးကိုဖက်လိုက်သည်။ သူမအား အောင် ကိုမင်း မော့ကြည့်လာတော့ နဖူးကိုငုံ့၍ နမ်းလိုက်သည်။ “ ဇော်ကို.. မမမျှော်နေတာ ကြာပြီကွယ် ” “ ကျွန် ကျွန်တော်နဲ့ မိုးတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းကို” ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ၏ လက်က ကောင်လေး၏ ပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။ “ စိတ်ချပါ…ဇော်ရယ်..မမ မကန့်ကွက်ပါဘူး.ဒါပေမဲ့ ဇော်က မမကိုလည်း အလှည့်ပေးပေ့ါ” ထိုင်နေသော အောင်ကိုမင်းက သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဒေါ်ချိုချိုမိုးသူ၏ခါးကို ဖက်လိုက်သည်။ “ ထ.ဇော် မမ မနေနိုင်တော့ဘူး တချီလောက် မြန်မြန်လေး လုပ်စမ်းကွယ်” နောက်သို့လှည့်၍ အောင်ကိုမင်းကို ကျောပေးကာ ထဘီကိုခါးအထိ မလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ လက်ထောက်ကာ ကုန်းလိုက်၏။ ပြူးထွက်လာသော စောက်ပတ်ကြီးက အရည်ကြည်လေးတွေပင် စိမ့်၍ထွက်နေပြီ။ ခံဘူးသော သူကိုတွေ့၍ ခံချင်စိတ်ဖြင့် စိတ်ထလာရသလို လိုးခဲ့ဖူးသော သူကို တွေ့ရ၍ စိတ်ထလာရသော အောင်ကိုမင်း၏ လီးကလည်း စောစောထဲက တောင်နေချေပြီ။ သူမ၏ နောက်သို့ ပုဆိုးကိုချွတ်ကာ တိုးကပ်လိုက်ပြီး လီးကို အရည်ကြည်တို့ ခိုနေရာ စောက်ပတ်သို့တေ့၍ သူမ၏ ပုခုံးကို လှမ်းဆွဲကာ တချက်တည်း ဆောင့်သွင်းလိုက်လေတော့သည် … ပြီးပါပြီ။

(Zawgyi)

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ရွိကြန္ဒိုမီနီယံ အေဆာက္အအုံႀကီးတစ္ခု။ ထိုအေဆာက္အဦးႀကီး၏ ၁၀ လႊာတြင္ ေခါတ္မွီ ေနာက္ဆုံးေပၚကရိယာမ်ားျဖင့္ လွပခမ္းနားေသာ အလွျပင္ ဆိုင္ႀကီးတစ္ခု တည္ရွိေနသည္။ အလွျပင္ဆိုင္က အမ်ိဳးသမီးမ်ားသီးသန႔္ဟု ဆိုေသာ္လည္း အလွျပင္ေပးသူမ်ားက အသက္ ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္သာရွိေသးေသာ ေကာင္ေလးမ်ားျဖစ္ေနသည္။ အလွျပင္ဆိုင္ဟု ဆိုေသာ္ျငားလည္း အလွျပဳျပင္ေပးသူမ်ားမွာ အလွျပင္ဆိုင္အမ်ားစုတြင္ ေတြ႕ရေသာ မိန္းမစိတ္ေပါက္ေနေသာ ေကာင္ေလးမ်ား မဟုတ္ပါ။ ေယာက္်ားစစ္စစ္ က်ားျဖစ္ၿပီး ဝတ္တာစားတာက အစ ေယာက္်ားပီသေသာ သူမ်ားျဖစ္သည္။ အားလုံး ေတာင့္ေတာင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလးေတြ ခ်ည္းျဖစ္သည္။ အလွျပင္ထိုင္ခုံက ၇ ခုံရွိၿပီး ေကာင္ေလးေတြက အားလုံး စုစုေပါင္း ဆယ္ ေယာက္ျဖစ္သည္။ အလွျပင္ခန္းကို သီးျခား မွန္လုံခန္းျဖင့္ဖြဲ႕ စည္းထားၿပီး ထိုအခန္းထဲတြင္ ဆိုဖာေနာက္မွီ ထိုင္ခုံရွည္ သုံး ခုံကို နံရံတြင္ကပ္၍ စီတန္းခ်ထား ၿပီး အလွျပင္ဆရာ ေကာင္ေလးမ်ား ထိုင္ေနၾကသည္။ ဂ်ာနယ္ဖတ္သူကဖတ္၊မွန္ေရွ႕တြင္ေခါင္းဖီးသူကဖီး၊ စကားေျပာသူကေျပာႏွင့္ ရွိေသာ္လည္း က်ယ္ေလာင္ဆူညံျခင္းမရွိပဲ တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းလွသည္။ ထိုအလွျပင္ခန္း၏ အျပင္ဖက္တြင္ေတာ့ တန္ဖိုးႀကီးလွေသာ ဆိုဖာဆက္တီ ႏွစ္စုံျဖင့္ ဧည့္ခန္းကိုဖြဲ႕စည္းထား သည္။ ထိုဧည့္ခန္းႏွင့္ အလွျပင္ခန္းအၾကား အလွျပင္ခန္းသို႔ ဝင္ေပါက္နားတြင္ေတာ့ ေကာင္တာပုံ စားပြဲတစ္ခုျဖင့္ အသက္ ၃၀ ခန႔္အ႐ြယ္ ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေခ်ာေမာလွပေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက ထိုင္ေနေလ၏။ ေန႔ လည္ဘက္မို႔လားမသိ လူကရွင္းေနေလသည္။ ဧည့္ခန္းဆိုဖာဆက္တီတြင္ဧည့္သည္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ထိုင္ေနသည္။အသက္က ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ အသားျဖဴျဖဴႏွင့္ ထိုင္ေနတာေတာင္ သူမ၏ကိုယ္လုံး အလွက ေပၚလြင္လွသည္။ ထိုဧည့္သည္ အမ်ိဳးသမီးသည္ လက္ထဲမွ အမ်ိဳးသမီး မဂၢဇင္းကိုဖတ္ရင္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အလွျပင္ခန္းဖက္ကို လွမ္း၍ၾကည့္သည္။ အလွျပင္ခန္းထဲတြင္ေတာ့ တစ္ေယာက္မွ အလွျပင္ေနျခင္းမရွိပါ။ သို႔ေသာ္ျငားလည္း လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ေနပုံရသည္။ သူမ၏ေရွ႕တြင္ စားပြဲေပၚ၌ အခ်ိဳရည္ သံဗူးတစ္ဘူးႏွင့္ ဖန္ခြက္တစ္ခြက္ရွိသည္။ ဖန္ခြက္ထဲမွ အခ်ိဳရည္က ဖင္ကပ္ မွ်သာ က်န္ေတာ့သည္။ အမ်ိဳးသမီးသည္ လက္ထဲမွ မဂၢဇင္းစာအုပ္ကို စာပြဲေပၚသို႔ တင္လိုက္ၿပီး အလွျပင္ မွန္ခန္း ဘက္သို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ “ အင္း တနာရီေတာင္ ေက်ာ္လာၿပီ ” တိုးတိုးေလးၿငီးလိုက္ၿပီး သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွ မ်က္ႏွာက ၿပဳံးေယာင္သန္းသြားၿပီး ေရွ႕စားပြဲေပၚမွ စာအုပ္ကို လွမ္းယူလိုက္သည္။ မၾကာလိုက္ပါေခ်။ စကားေျပာသံၾကား၍ အမ်ိဳးသမီးသည္ စာအုပ္မွမ်က္ႏွာလႊဲကာ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ အသက္ ၄၀ ခန႔္ ခပ္ဝဝ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ အလွျပင္မွန္လုံခန္း၏ အတြင္းဖက္ရွိ တံခါးမွ ဝင္လာ၍ အလွျပင္ခန္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္လာသည္ကို ေတြ႕ျမင္လိုက္ရသည္။ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ေနေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ လက္ထဲမွ စာအုပ္ကိုခ်လိုက္သည္။ အလွျပင္ခန္းကို ျဖတ္ ေလွ်ာက္လာေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးသည္ အလွျပင္ခန္းဝင္ေပါက္သို႔ ေရာက္လာေသာအခါ ေကာင္တာတြင္ ထိုင္ေန ေသာ ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ အမ်ိဳးသမီးက မတ္တတ္ထ၍ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ “ အဆင္ေျပရဲ႕လား မမ ” “ ေျပပါတယ္ညီမရယ္ ဒါေၾကာင့္လဲညီမတို႔ဆီကို မမက တပတ္တစ္ေခါက္ေတာ့ ေရာက္ေအာင္လာတာေပါ့” ေျပာလိုက္ရင္းေလွ်ာက္လာေသာအမ်ိဳးသမီးႀကီးသည္ ေစာင့္ေနေသာအမ်ိဳးသမီး၏ေဘး ဆိုဖာေပၚတြင္ဝင္ ၍ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ “ လူကို ႏုံးသြားတာပဲ…ဟင္း ဟင္း ဟင္း ” “ မမစန္းကလဲ ” “ ဟုတ္တယ္ မခ်ိဳရ ေကာင္ေလးေတြက ဝန္ေဆာင္မႈ တအားေကာင္းတာ ညီမလဲ ဝင္လိုက္ပါလား” “ ဟာ မမစန္းကလဲ ” ေစာေစာက ထိုင္ေစာင့္ေနေသာ မခ်ိဳဆိုသည့္ အမ်ိဳးသမီး မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံး ရဲသြားေလသည္။

ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးက အေအးအခ်ိဳရည္ သံဗူးႏွင့္ဖန္ခြက္ကို လင္ဗန္းျဖင့္တင္၍ကိုင္ကာ အနားေရာက္လာသည္။ “ ကဲ မခ်ိဳ မူလက်ီ လုပ္မေနနဲ႔ ထ ထ ဒီေရာက္မွေတာ့တစ္ခါေလာက္ဝင္ၾကည္လိုက္စမ္းပါေအ.” “ အဲဒီ မမစန္းကလဲ ” “ ဘာလဲ ဒီက အမေလး လည္း ဝင္ဦးမလို႔လား လာေလ” ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးက အေအးဗန္းကို စားပြဲေပၚသို႔တင္လိုက္ၿပီး မခ်ိဳဆိုေသာ အမ်ိဳးသမီး၏လက္ကို လွမ္း၍ ကိုင္လိုက္သည္။ “ ကဲပါ ထပါေအမခ်ိဳကလဲ ေရာက္မွေတာ့ မထူးပါဘူး ” မမစန္းဆိုေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကလည္း မခ်ိဳဆိုေသာ အမ်ိဳးသမီး၏ လက္တဘက္ကို ကိုင္ကာ ဆြဲထူလိုက္ သည္။ “ အာ မမစန္းကလဲကြာ လုပ္ၿပီ” မခ်ိဳ ရွက္ကိုရွက္ကန္းျဖင့္ ထ၍ မတ္တပ္ထရပ္ လိုက္သည္။ “ ကဲ ညီမေရ ဒီကမခ်ိဳကိုလည္း မမလိုပဲသေဘာထားၿပီး အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္ပါကြာ ” မမစန္းဆိုေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ေျပာလည္းေျပာ စလင္းဘက္ထဲမွ ေငြတစ္ေသာင္းငါးေထာင္ကိုလည္း ထုတ္ယူ၍ ေပးလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ မမစန္းကေျပာလိုက္ေသးသည္။ “ စက္ရွင္ပဲ ေနာ္ ” “ဟုတ္ကဲ့ မမ” ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီး ေခၚရာေနာက္သို႔ မခ်ိဳ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ ပါသြားသည္။ မမစန္းဆိုေသာ အမ်ိဳး သမီးႀကီး၏ အမည္က ေဒၚစန္းစန္းႏြယ္ျမင့္ ျဖစ္သည္။ မခ်ိဳဆိုေသာ အမ်ိဳးသမီး၏ အမည္က ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ ျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ေငြေၾကးသုံျဖဳန္းႏိုင္ေသာ လုပ္ငန္းရွင္ေတြျဖစ္ၾကသည္။ မမစန္းက အသက္ ၄၂ ႏွစ္ ရွိၿပီျဖစ္ၿပီး ခင္ပြန္းသည္က ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္ကာ မုဆိုးမျဖစ္သည္။ မခ်ိဳ က အသက္ ၃၈ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္ၿပီး ခင္ပြန္းသည္ျဖစ္သူက အေမရိကားတြင္ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ေနသည္မွာ ၃ ႏွစ္ ခန႔္ ရွိၿပီျဖစ္သည္။ ဒီေတာ့ႏွစ္ဦးစလုံး လိုအပ္ခ်က္ တူညီေနသူေတြျဖစ္သည္။ မမစန္းက ဒီေနရာကို မၾကာခဏ လာတတ္ၿပီး မခ်ိဳကို ေရာက္ဖူးေအာင္ လိုက္ခဲ့ပါလားဟု ေခၚခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီး လက္ဆြဲေခၚေဆာင္ရာသို႔ လိုက္ပါလာေသာ မခ်ိဳသည္ အလွျပင္ခန္းအတြင္း ျဖတ္ေလွ်ာက္လာၿပီး တဖက္ရွိ အလွျပင္ခန္းတံခါးေပါက္ အနီးသို႔ေရာက္ရွိလာသည္။ ထိုေနရာတြင္ ဆိုဖာထိုင္ခုံရွည္ ႏွစ္ခုျဖင့္ ေကာင္ေလးေတြ ထိုင္ေနၾကသည္။ ထိုေနရာသို႔အေရာက္ ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးက ရပ္၍ မခ်ိဳလည္း ရပ္လိုက္သည္။ “ ကဲ မမ ဒီမွာအားလုံး ၈ ေယာက္ရွိတယ္ မမ အႀကိဳက္ေ႐ြးေပေတာ့ ” ရဲကနဲျဖစ္သြားေသာ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ မခ်ိဳက ေကာင္ေလးေတြကိုၾကည့္သည္။ အားလုံး ကိုယ္လုံးေတာင့္ ေတာင့္ႏွင့္ ႐ုပ္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ။ အားလုံး၏ သန္စြမ္းမႈကလည္း အတူတူေလာက္ပင္ျဖစ္ႏိုင္၍ မခ်ိဳဘယ္သူ႔ကို ေ႐ြးရမွန္း မသိျဖစ္ေနသည္။ “ ဒီဖက္က ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ တပတ္မွတခါပဲလာတဲ့ အခ်ိန္ပိုင္းေတြေလ… ဟိုဖက္က ၆ ေယာက္ကေတာ့ ဒီက ပင္တိုင္ေတြေပါ့ ” မခ်ိဳ တခါတေလမွ လာသည္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ မခ်ိဳ၏စိတ္ထဲတြင္ ပင္တိုင္ ၆ ေယာက္က ေနာင္လည္း အခ်ိန္မေ႐ြးေတြ႕ႏိုင္သည္။ တခါတေလမွ လာေသာႏွစ္ေယာက္က ႀကဳံေတြ႕ရခဲ၍ ထိုႏွစ္ေယာက္ထဲမွ ေ႐ြးရန္ႀကံစည္လိုက္သည္။ တစ္ေယာက္က အသား လတ္လတ္ တေယာက္က အသားျဖဴျဖဴ၊ ႏွစ္ေယာက္စလုံး လုံးတူေဒါက္တူမို႔ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ၏ မ်က္လုံးက ထိုေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္၏ ေျခမမ်ားဆီသို႔ ေရာက္ သြားသည္။ “ သူနဲ႔ပဲသြားမယ္ ” အသားလတ္လတ္ေကာင္ေလးက မခ်ိဳကို ၿပံဳး၍ၾကည့္ရင္း မတ္တပ္ထရပ္လိုက္သည္။ “ ကာစန္မာ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔က အဓိကေနာ္ ” “ ဟုတ္ကဲ့ မမ ” ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီး၏ သတိေပးစကားကို ေကာင္ေလးက ေခါင္းညိတ္၍ တုံ႔ျပန္လိုက္သည္။ ေကာင္ တာမွ အမ်ိဳးသမီးက နံရံအေပၚဖက္တြင္ ကပ္ထားေသာ မွန္ဘီ႐ိုေလး၏ တံခါးကိုလွမ္း၍ ဆြဲဖြင့္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ နံပါတ္ျပား ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္းကို ျဖဳတ္ကာ ေကာင္ေလးလက္ထဲသို႔ ထည့္ေပးလိုက္သည္။ “ အခန္း ၇ ကို သြားေတာ့ ” ေကာင္ေလးကေရွ႕က မခ်ိဳကေနာက္က အလွျပင္ဆိုင္မွန္လုံခန္း၏ ေနာက္ဖက္တံခါးမွေန၍ အထဲသို႔ ဝင္လာခဲ့သည္။

ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ေနခဲ့သည္။ အထဲတြင္ တည္းခိုခန္းမ်ားကဲ့သို႔ နံပါတ္တပ္ထားေသာ အခန္းမ်ား အစီအရီရွိေနသည္။ နံပါတ္ ၇ တပ္ထားေသာ အခန္းကို ေကာင္ေလးက ေသာ့ဖြင့္လိုက္သည္။ “ ဝင္ေလ…မမ ” မခ်ိဳကေရွ႕က ေကာင္ေလးက ေနာက္မွ အခန္းထဲသို႔ဝင္လိုက္ၿပီး ေကာင္ေလးက အခန္းတံခါးကို ေသာ့ခတ္၍ ပိတ္လိုက္သည္။ အခန္းက ၁၅ ေပပက္လည္ေလာက္ ရွိမည္ထင္သည္။ အလယ္တြင္ တစ္ေယာက္အိပ္လည္းမက ႏွစ္ေယာက္အိပ္လည္းမက်ေသာ ဇက ကုတင္တစ္လုံးေပၚတြင္ ေမြ႕ယာထူႀကီးတစ္လုံးႏွင့္အိပ္ယာကို ခမ္းခမ္းနားနား ျပင္ဆင္ထားသည္။ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူက ကုတင္ေစာင္းတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ ေကာင္ေလးက သူ႔အက်ႌကိုခြၽတ္၍ နံရံမွခ်ိတ္တြင္ ခ်ိတ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ မခ်ိဳေဘးကုတင္ေစာင္းတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ အခန္းထဲေရာက္ကထဲက ေကာင္ေလးကို ေငး၍ၾကည့္ေနေသာ မခ်ိဳက ေကာင္ေလးကိုဖက္၍ ပါးႏွစ္ဖက္ကို အားရပါးရ နမ္းလိုက္သည္။ ေကာင္ေလးက လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ မခ်ိဳ၏ခါးကို ဖက္ထားရင္း တင္သား တစ္ဖက္ကို ဆုပ္နယ္ေပးေနသည္။ “ မင္းနာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ ” “ ေဇာ္ေဇာ္ လို႔ပဲေခၚပါ မမ ” “ အင္းေလ နာမည္ရင္းကိုေတာ့ ဘယ္ေျပာပါ့မလဲ…မမ နံမည္က နံမည္အမွန္ေနာ္… မခ်ိဳလို႔ေခၚတယ္ ” “ ဟုတ္ကဲ့မမ ကြၽန္ေတာ္ အဝတ္ေတြ ခြၽတ္ေပးမယ္ေနာ္ ” “ ေဇာ့္သေဘာပဲ ” ေဇာ္ေဖာ္က မခ်ိဳကိုအားျဖင့္ ညႇစ္၍ဖက္ကာ ပါးႏွစ္ဖက္ကို နမ္းလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ မခ်ိဳ၏အက်ႌကို ေျဖးေျဖး ခ်င္း ခြၽတ္ေပးရင္း ထြက္ေပၚလာေသာ အသားစိုင္ေလးမ်ား ပခုံးသားေလးေတြက အစ ႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ ဖိ၍ဖိ၍ စုပ္ကာ နမ္းေပးသည္။ နမ္းရင္း ခြၽတ္ရင္းျဖင့္ ေနာက္ဆုံး ေအာက္ခံ ဘရာစီယာပါ ကြၽတ္သြားေသာအခါတြင္ေတာ့ လုံးဝန္းေသာ ႏို႔အုံႏွစ္လုံးက အိတြဲတြဲေလး ထြက္ေပၚလာသည္။ ႏို႔အုံသားေလးေတြကို ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဖိလိုက္ ညႇပ္လိုက္ စုပ္လိုက္ျဖင့္ နမ္းေပးရင္း ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြကို စို႔ ေပးလိုက္သည္။ ထိုသို႔ ႏို႔သီးေလးေတြကို စုပ္ေပးေနေသာ အခ်ိန္တြင္ ႏို႔အုံကိုလည္း လက္ျဖင့္ အသာဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေခ်ေပးေနသည္။ မခ်ိဳရင္ကိုေကာ့ၿပီး မ်က္ႏွာကိုေမာ့ကာ မ်က္လုံးေတြက စင္းၿပီးမွိတ္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမ၏ လက္တစ္ဖက္ကလည္း ေဇာ္ေဇာ္၏ လည္ပင္းကိုဖက္ကာ သူမ၏ ရင္ဘတ္ေတြကို အတင္းကပ္၍ ေပးေနသည္။ ႏို႔ႏွစ္လုံးကို ေစ့ငွေအာင္ စို႔ေပးၿပီးတဲ့ အခါမွာေတာ့ ေဇာ္ေဇာ္က မခ်ိဳ၏ခါးကိုေပြ႕ကာ ပက္လက္လွန္ေပးရင္း အနည္းငယ္မွ် စူထြက္စျပဳေနၿပီျဖစ္ေသာ ဗိုက္သားမ်ားကို နမ္းရင္း ထဘီကိုေအာက္သို႔ ဆြဲခြၽတ္လိုက္သည္။ ထဘီ က ခ်က္ေအာက္ေရာက္သြားေတာ့ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီႀကိဳးက ေပၚလာသည္။ ေဇာ္ေဇာ္က ထဘီကို ေခ်ဖ်ားဘက္ မွေန၍ ကြင္းလုံးခြၽတ္ပစ္လိုက္ၿပီး မခ်ိဳ၏ႀကိဳးတပ္ ခြေထာက္ပါ ေဘာင္းဘီကိုပါ ခြၽတ္ပစ္လိုက္၏။ အဝတ္ေတြ အားလုံး ကြၽတ္သြားေသာအခါ အေမႊးထူထူျဖင့္ ေစာက္ဖုတ္ႀကီးက ခုံးခုံးႀကီး ထြက္ေပၚလာေလ သည္။ ဆီးခုံမွ အေမႊးစပ္ေလးမ်ားအထိ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဖိကပ္နမ္းစုတ္ၿပီး ေပါင္လုံးႀကီးေတြကိုပါ နမ္းသည္။ လက္တစ္ ဖက္က ေစာက္ဖုတ္ႀကီးေပၚအုပ္၍ အေမႊးေတြကို ထိုးဖြရင္း ဖြဖြေလးပြတ္ေပးေနသည္။ ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသား ႏွစ္ခုၾကားမွ ေစာက္ရည္ၾကည္ ကေလးမ်ား စိမ့္ၿပီးထြက္ေပၚလာတာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ “ မမ ကြၽန္ေတာ္ မႈတ္ေပးရမလား ” “ အင္း ” “ မုန႔္ဖိုးေပးရမယ္ေနာ္ ” “ ေပးမွာေပါ့…ၿပီးေအာင္ေတာ့ မမႈတ္နဲ႔ေနာ္ ” “ ဟုတ္ကဲ့ပါ ” ေဇာ္ေဇာ္က မခ်ိဳ၏ ေပါင္ႏွစ္လုံးကို ကား၍ ေထာင္ကာ ေပါင္ၾကားသို႔ မ်က္ႏွာအပ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ လွ်ာကိုအျပားလိုက္ထုတ္၍ ေစာက္ပတ္ ႏႈတ္ခမ္းသားႏွစ္ခုကို ေအာက္မွေန၍ အေပၚသို႔ပင့္ကာ သုံးေလးႀကိမ္မွ် ယက္တင္လိုက္သည္။ “ အ အ ဟင္း ေဇာ္ေဇာ္ရယ္ ေမာင္ေလးရယ္ ” မခ်ိဳ အသံထြက္ေအာင္ပင္ ၿငီးလိုက္ရသည္။ ျပဴးထြက္ေနေသာ ေစာက္စိက လွ်ာျဖင့္ဒ႐ြတ္တိုက္ ပြတ္တိုက္ သည့္ ဒဏ္ကိုမခံႏိုင္ေပ။

ေဇာ္ေဇာ္က ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသားႏွစ္ခုကို လက္မႏွစ္ဘက္ျဖင့္ အသာဖိၿဖဲလိုက္သည္။ အမွန္က ေစာက္စိကို ဆက္၍စုပ္ေပးရန္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒါက မႈတ္တာႏွင့္ ၿပီးခ်င္သူမ်ား အတြက္သာျဖစ္သည္။ အခု မမက ၿပီးေအာင္ မလုပ္ေပးရန္ မွာထားသည္ကို သတိရေသာေၾကာင့္ ေစာက္စိကို ဆက္မစုပ္ေပးေတာ့ ပဲၿဖဲထား၍ ၿပဲေနေသာ ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသား ႏွစ္ခုၾကားသို႔ လွ်ာကိုထိုးသြင္းကာ ပတ္လည္လွည့္ ယက္ေပးလိုက္ သည္။ လွ်ာကိုနက္သ ထက္နက္ေအာင္ အထဲသို႔ ထိုးသြင္းျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ေစာက္ပတ္တြင္းဝ အတြင္းနားေလးကို သာ ယက္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ အံႀကိတ္၍ ဝမ္းေခါင္းသံျဖင့္ တ အင္း အင္း ၿငီးရင္း မခ်ိဳ၏ေပါင္ႀကီးေတြက ေပါင္ၾကားမွ ေဇာ္ေဇာ္၏ေခါင္းကို ညႇပ္လိုက္ခြာလိုက္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ တခဏအတြင္းမွာပင္ ေစာက္ပတ္ထဲမွ တေျဖးေျဖး စိမ့္ထြက္လာေသာ အရည္ ၾကည့္မ်ားမွာ ပ်စ္လာသည္ကို လွ်ာဖ်ားမွတဆင့္ သိရွိလိုက္ရသည္။ ေဇာ္ေဇာ္က ေစာက္ေခါင္းထဲမွ လွ်ာကိုဆြဲထုတ္ လိုက္ၿပီး ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသား ႏွစ္ခုကို ခပ္ဖြဖြေလး ယက္ေပးကာ သူ၏ေခါင္းကို ႂကြလိုက္သည္။ “ အင္းဟင္းဟင္း ေမာင္ေလးရယ္ ေမာလိုက္တာကြယ္ ” “ နားဦးမလား မမ ” “ ခဏနားပါရေစဦး ေမာင္ေလးရယ္ ႏိုမို႔ဆို ထည့္လည္းထည့္ ၿပီးလည္းၿပီး ျဖစ္သြားမွာ စိုးလို႔ပါေနာ္ ” ေဇာ္ေဇာ္ ကုတင္ေပၚမွဆင္းကာ အခန္းေထာင့္ရွိ ေရခဲေသတၱာေလးထဲမွ ေရသန႔္ဘူးကို ေဖာက္၍ ဖန္ခြက္ထဲ ထည့္ကာ ယူလာေပးသည္။ “ မမ ေသာက္လိုက္ပါဦး ” “ အင္း မင္းလဲ ေသာက္ဦးေလ ” ေဇာ္ေဇာ္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးက ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ မခ်ိဳက ေရေသာက္ၿပီးေတာ့ ဖန္ခြက္ကို ျပန္ယူသြားၿပီး သူလည္း ဖန္ခြက္တစ္ဝက္ေလာက္ ေရထည့္ေသာက္သည္။ အဝတ္အစားကင္းမဲ့၍ ဝတ္လစ္စလစ္ ျဖစ္ေနသူက ေဒၚခ်ိဳခ်ဳမိုးသူ။ သူမ၏ ျဖဴေဖြးေတာင့္တင္းလွပသည့္ ခႏၶာကိုယ္အား ေဇာ္ေဇာ့္မ်က္လုံးမ်ားက သာမန္ အၾကည့္ျဖင့္ သာ ၾကည့္ေသာ္လည္း မခ်ိဳကမူ ယခုအခ်ိန္အထိ ပုဆိုးဝတ္ထားဆဲျဖစ္ေသာ ေဇာ္ေဇာ္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးကို မျပတ္ၾကည့္ေနမိသည္။ “ မမလုပ္ရေတာ့မလား” “ အင္း ေလ ” “ မမ က ဘယ္လိုပုံစံမ်ိဳးကို အႀကိဳက္ဆုံးလဲ ” “ ေနဦး…မင္းဟာကို ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္ ” ေဇာ္ေဇာ္ က ခါးမွပုဆိုးကိုခြၽတ္၍ ကုတင္ေျခရင္းဖက္ရွိ ကုတင္တိုင္ေပၚသို႔ ပစ္တင္လိုက္သည္။ ႐ုတ္တရက္ ေပၚထြက္လာေသာ လီးႀကီးက အ႐ြယ္ႏွင့္ေတာင္ မမွ်ဟုေျပာရမေလာက္ပင္ျဖစ္သည္။ အရွည္က ၆ လက္မေအာက္ က်မည့္ပုံမရွိေပ။ လုံးပတ္က လက္တစ္ကိုင္ ျပည့္ျပည့္ခန႔္။ လီးႀကီးက ေတာင္ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း သိပ္ၿပီးေတာ့ မာေသးပုံမရ။ “ မမကိုင္ခ်င္ရင္ ကိုင္ေလ ” ေဇာ္ေဖာ္က ေျပာရင္း ကုတင္ေဘးသို႔ ကပ္ေပးသည္။ မခ်ိဳလည္း အိပ္ယာေပၚ ပက္လက္အေနအထားမွ ေဇာ္ေဇာ္ ရွိရာဘက္သို႔ ေစာင္းၿပီး လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ လီးႀကီးကို လွမ္းဆုပ္လိုက္ေလသည္။ လီး၏ေႏြးေထြးေသာ အပူေငြ႕က သူမလက္ဖဝါးသို႔ စီးဝင္သြားခိုက္ ေစာက္ပတ္ဝမွ စစ္ကနဲ ခံစားလိုက္ရသျဖင့္ မခ်ိဳေပါင္ႏွစ္လုံးကို လိမ္ ထားလိုက္ရေလသည္။ ခပ္ျဖည္းျဖည္း ဂြင္းတိုက္ေပးေနရာမွ လီးက စံခ်ိန္တင္ေအာင္ မာတင္းလာၿပီး အေၾကာႀကီး ေတြက အၿပိဳင္းၿပိဳင္း ခုံး၍ထလာသည္။ “ လာ ေမာင္ေလးရယ္ မမကို ဒီကုတင္ေစာင္းမွာပဲ လုပ္ေပးပါ ” မခ်ိဳက လီးကိုကိုင္ရင္း စိတ္မထိန္းႏိုင္၍ အလုပ္စရန္ ေျပာလိုက္ၿပီး လီးကိုလက္မွ လႊတ္ေပးလိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ခႏၶာကိုယ္အား ကုတင္ေပၚ ကန႔္လန႔္ျဖတ္အိပ္ရင္း တင္သားႀကီးမ်ားကို ကုတင္ေစာင္းတြင္တင္ကာ ေပါင္ ကား၍ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ကုတင္ေအာက္သို႔ ခ်လိုက္၏။ ေဇာ္ေဇာ္က သူမေပါင္ႏွစ္လုံးၾကားသို႔ ဝင္ရပ္လိုက္ရင္း ေစာေစာက ေရေသာက္စဥ္ နံရံတြင္ခ်ိတ္ထားေသာ အက်ႌအိတ္ထဲမွ ယူလာပုံရေသာ ကြန္ဒုံးကိုေဖာက္၍ လီးတြင္စြပ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေရွ႕သို႔တိုးကပ္လိုက္ၿပီး လီးတန္တစ္ခုလုံးကို မခ်ိဳ၏ အေမႊးထူထူျဖင့္ ခုံးထေနေသာ ေစာက္ဖုတ္ႀကီးေပၚသို႔ အလွ်ားလိုက္တင္ကာ ေရွ႕တိုး ေနာက္ငင္ျဖင့္ အေမႊးေတြၾကား ထိုးသြင္း ပြတ္ေပးလိုက္သည္။ “ ဟင္း…ဟင္း ဟင္း…ယားတယ္…ဟင္း… ” ေစာက္ဖုတ္အုံေပၚမွ လီးတန္ႀကီးကို ေလွ်ာကနဲ ေနာက္သို႔ဆုတ္လိုက္ၿပီး ေစာက္ေစ့ ျပဴးျပဴးႀကီးကို လီးထိပ္ ျဖင့္ ႏွစ္ခ်က္မွ်ထိုးကာ ေစာက္ေစ့ေပၚသို႔ လီးထိပ္ဖ်ားကိုတင္၍ ပြတ္သပ္ထိုးဆြေနသည္။ တဟင္းဟင္း ၿငီးျငဴမည္ တမ္းရင္း မခ်ိဳတစ္ေယာက္ ဖင္ႀကီးေတြ ေကာ့ေကာ့တက္လာသည္။ လီးထိပ္ကို ေစာက္ေစ့ေအာက္သို႔ ဆြဲခ်လိုက္ၿပီး ေစာက္ေခါင္းဝသို႔ ေတ့ကာ တျဖည္း ျဖည္းခ်င္း ဖိ၍ညင္ညင္သာသာ ဆက္တိုက္သြင္းလိုက္သည္။ မခ်ိဳ၏ ေမးဖ်ားေလး ေမာ့တက္သြားၿပီး ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာမွာ ဟ၍သြားသည္။ အလိုးမခံရသည္မွာ ၃ ႏွစ္ၾကာခဲ့ ၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူမေစာက္ေခါင္းက ေစးကပ္က်ဥ္းေျမာင္းေနသည္။ ေစာက္ဖုတ္ႀကီးထဲသို႔ လီးႀကီးက တျဖည္း ျဖည္း ထိုးခြဲဝင္ေရာက္ လာေသာအခါ လီးကိုငံ့လင့္ေနသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ေစာက္ပတ္အတြင္းသား ႂကြက္သား မွ်င္မ်ားက အလုအယက္ ဝိုင္းဝန္းဆြဲယူၾကသည္။ အရည္ၾကည္မ်ားကလည္း ဆက္တိုက္ စိမ့္ထြက္လာၾကသည္။ အလိုလိုေနရင္း မခ်ိဳ ေမာေနေလသည္။ ေဇာ္ေဇာ္က လီးကိုတဝက္ သာသာေလာက္သာ ထုတ္၍ ေလးငါး ႀကိမ္မွ် ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး ေဆာင့္လိုးၿပီးမွ ႏို႔တစ္ဖက္ကို လက္ျဖင့္လွမ္း၍ နယ္ရင္း လီးကို တဆုံးတဆုံး ထုတ္၍ ေဆာင့္လိုးေပးလိုက္သည္။ မ်က္လုံးႏွစ္လုံးကို အတင္းမွိတ္ရင္း မခ်ိဳ၏ဦးေခါင္းမွာ ရမ္းခါေနသည္။ ေဇာ္ေဇာ္ လိုးတာ က ပညာသားပါသည္။ လီးကို ေစာက္ေခါင္းထဲသို႔ သမား႐ိုးက် ပုံမွန္အတိုင္း လိုးသြင္းေနျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ခါးကိုအသုံးခ်ကာ လီးကို ေဘးဘယ္ညာ ေစာင္း၍တမ်ိဳး အေပၚသို႔ေကာ့၍တဖုံ ေအာက္သို႔စိုက္၍တခါ ေလးဘက္ေလးတန္ ျပည့္စုံေအာင္ တဆုံးတဆုံးထုတ္၍ ခပ္နာနာ ေဆာင့္လိုးေပးေနျခင္းျဖစ္သည္။

ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူမွာ ရင္ဘတ္ေကာ့တက္လာလိုက္ ကုတင္ေစာင္းမွ ဖင္ႀကီးေတြ ႂကြတက္လာလိုက္ျဖင့္ တကိုယ္လုံး ေယာက္ယက္ခပ္လ်က္ တခါဘူးမွ် မႀကဳံဖူးသည့္ အရသာကို ျဖတ္ျဖတ္လူး ခံစားေနရသည္။ ေဇာ္ေဇာ္၏ လက္က ႏို႔ႏွစ္လုံးကို အလြတ္မေပး မနားတမ္းညႇစ္လွ်က္ လီးကလည္း အားပါပါျဖင့္ ခပ္သြက္ သြက္ မနားတမ္းေဆာင့္လွ်က္ ဒရစပ္လိုးလိုက္ ခပ္ေျဖးေျဖးေလး ေမွးေဆာင့္လိုက္ျဖင့္ သူ၏စိတ္ကို ထိန္းကာ ပညာသားပါပါ လိုးေပးလွ်က္ရွိသည္။ မခံရတာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူမွာ ခပ္ေစာေစာကလည္း ေဇာ္ေဇာ္ ဘာဂ်ာ မႈတ္ထားေသာအရွိန္ျဖင့္ ၿပီးခ်င္စိတ္မွာ ျပင္းျပ၍လာသည္။ တကိုယ္လုံးလဲ ဆိမ့္တက္လာေလသည္။ ေနာက္ တစ္ခ်ီက်မွ ေလးဖက္ကုန္း၍ အခ်ိန္ၾကာၾကာေလး အားရွိပါးရွိခံေတာ့မည္ဟု မခ်ိဳေတြးလိုက္သည္။ “ ေဇာ္ ေဇာ္ မမေပၚ ေမွာက္ ေမွာက္ခ်လိုက္” ေဇာ္ေဇာ္တို႔က ကြၽမ္းၿပီးသားပါ အမ်ိဳးသမီး ၿပီးေတာ့မည္။ သူမအေပၚသို႔ ေမွာက္ခ်လိုက္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးက အတင္းႀကဳံး၍ ဖက္ထားသည္။ ေဇာ္ေဇာ္က မခ်ိဳ၏ ဘယ္ဖက္ႏို႔ကိုငုံ႔၍ အားျဖင့္စုပ္ကာ စို႔ေပးရင္း သူ၏အားပါေသာ ေဆာင့္ခ်က္မ်ားကို အျမင့္ဆုံး အရွိန္သို႔တင္ကာ အျပင္းထန္ဆုံး ေဆာင့္လိုးေပးလိုက္သည္။ “အီး အမေလး အား ကြၽတ္ကြၽတ္ ကြၽတ္ ဟင္း” မခ်ိဳ၏ ဝတ္လစ္စလစ္ ကိုယ္လုံးမွာ ေတာင့္ကနဲ ေကာ့တက္သြားၿပီး ဆတ္ဆတ္ခါသြားသည္။ ၿပီးဟင္းခနဲ သက္ျပင္းခ်ကာ ၿငိမ္က်သြားေတာ့မွ ေဇာ္ေဇာ္က သူ႔ေဆာင့္အားကိုေလွ်ာ့ကာ လီးကိုတစ္ဝက္ေလာက္သာ ထုတ္၍ ခပ္ေျဖးေျဖးတစ္ခ်က္ခ်င္း ေဆာင့္ေပးသည္။ မခ်ိဳတစ္ေယာက္ ေၾကးစားထံမွရေသာ ကာမအရသာကို ခုံမင္စြဲလမ္း သြားေပၿပီ။ ၿပီးေတာ့ အလိုးေကာင္းေသာ ေဇာ္ေဇာ္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးကိုလည္း ခင္တြယ္သြားမိသည္။ “ ေတာ္ၿပီေဇာ္…ရၿပီ ” သူမစကားအဆုံး ေဇာ္ေဇာ္က လီးကိုေနာက္သို႔ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆြဲထုတ္ကာ ေသခ်ာနမ္းေပးသည္။ တို႔ခဏနားၿပီး တစ္ခ်ီထပ္လုပ္ၾကတာေပါ့ “ဟုတ္ကဲ့…မမ” ေဇာ္ေဇာ္က ေျပာၿပီးသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ အိပ္ခန္းႏွင့္ ဆက္လွ်က္ရွိေသာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႔ ဝင္သြားသည္။ မခ်ိဳကေတာ့ ေနာက္ၿပီးေတာ့မွပဲ ေရေဆးေတာ့မည္ဟု ေတြးလွ်က္ အိပ္ယာထက္တြင္လွဲ၍ က်န္ေနခဲ့ေလသည္။ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ တေယာက္ ထိုေနရာ ထိုဌာနသို႔ တပတ္လွ်င္ တခါေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူမေရာက္တိုင္း ေဇာ္ေဇာ္ကို ေတြ႕ရသည္မဟုတ္။ ရွိတဲ့သူနဲ႔ဘဲ သြားခဲ့သည္။ ေဇာ္ေဇာ္ႏွင့္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္ သြားျဖစ္ၿခဲ့ပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေဇာ္ေဇာ္ကို မေတြ႕ရေတာ့ေပ။ ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ ကုမၸဏီတခုတြင္ အလုပ္ဝင္သြားၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ရ၏။ ဒါေပမဲ့ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ၏ စိတ္ထဲ တြင္ေတာ့ ေဇာ္ေဇာ္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးကို မၾကာခဏတမ္းတ ေနမိခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ေရစက္ေရမႊားမ်ား တဖြားဖြားလႊင့္တက္ေအာင္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို အားႏွင့္မာန္ျဖင့္ လႈပ္ရွားကူးခတ္ရင္း ေဖြးျဖဴေသာ ေျခေထာက္ေလး ႏွစ္ဖက္က ဘယ္ညာခြဲ၍ ထားကာ လႈပ္ရွားေနသည္။ အျပာေရာင္သန္းေနေသာ ေရတြင္ အျဖဴေရာင္ ပန္းပြင့္ေလး လူးလွိမ့္ေနသည့္သဖြယ္ ျဖစ္ေနသည္။ ဖြားကနဲ တက္သြားေသာ ေရစက္ေရမႊာမ်ားႏွင့္ အတူ အျဖဴေရာင္ ပန္းပြင့္ေလးက ကန္ေဘာင္သို႔ တက္ေသာေလွခါး လက္ရမ္းကို ကိုင္ကာ တေျဖးေျဖး ေလွခါးထစ္မ်ားကို နင္းရင္း ေရကူးကန္ေဘာင္ေပၚသို႔ တက္လာသည္။ ပ်ိဳျမစ္ႏုနယ္ေသာ မိန္းခေလးတေယာက္ ဝတ္ထားေသာ ေရကူးဝတ္စုံက ၾကည္ျပာေရာင္ေလး သူမ၏ ဝင္း ဝါေသာ အသားအေရႏွင့္ လိုက္ဖတ္လွသည္။ တကိုယ္လုံးတြင္ တင္က်န္ေနေသာ ေရစက္ေရေပါက္ေလးမ်ားက နံနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္ေအာက္တြင္ သူမ၏ ဝါေ႐ႊေသာ အသားအရည္ေလးႏွင့္ လိုက္ဖက္စြာ တန္ဆာဆင္ေနၾက သည္။ ေရကူးကန္ေဘာင္ေပၚသို႔ ေရာက္လာေသာ မိန္းခေလးက သူမ၏ ကိုယ္ေပၚမွ ေရစက္ေရေပါက္မ်ားကို လက္ျဖင့္ သပ္ခ်ေနသည္။

ဒရင္းဘတ္ေပၚတြင္ ထိုင္၍ မဂၢဇင္းဖတ္ေနေသာ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူက လက္ထဲတြင္ စာအုပ္ ကို ပိတ္၍ ေဘးရွိစားပြဲေလးေပၚ တင္လိုက္ၿပီး သမီးျဖစ္သူ မိုးသႏၲာျမင့္ကို လွမ္း၍ ၾကည့္လိုက္သည္။ သမီးေလး အေတာ္ထြားၿပီး လွလာတာဘဲ။ အင္းေလ သူ႔အသက္ ၂၀ ျပည့္ၿပီးၿပီဘဲ။ ငါေတာင္မွ အသက္ ၄၀ ထဲဝင္ေနၿပီ။ သမီးကိုယ္လုံးက ငါငယ္ငယ္ တုံးကလိုဘဲ အခ်ိဳးက်ၿပီး လွတာဘဲ။ မ်က္ႏွာက သူအေဖနဲက ဆင္ေတာ့ ႏွာေခါင္းက ပိုလွတာေပ့ါ… အေတြးအဆုံး သူမ၏ေရွ႕ဖက္သို႔ ျဖစ္၍ေလွ်ာက္လာေသာ သမီးျဖစ္သူက လွည့္ၾကည့္ၿပီးၿပဳံးျပသည္။ “ မာမီ ဘာၾကည့္’’ “ သမီးေလးကို လွလို႔ၾကည့္ေနတာ’’ “ ဟုတ္ပါဘူးေနာ္ သမီးက မာမီေလာက္ မလွပါဘူး ’’ “ သမီးက ပိုလွပါတယ္ကြယ္ .. ကဲကဲ..အဝတ္လဲခ်ည္… အေအးမိအုံးမယ္… ’’ သမီးျဖစ္သူ ေလွ်ာက္သြားေသာေနာက္သို႔ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူတေယာက္ မဂၢဇင္းစာအုပ္ကို ေကာက္ယူ၍ လိုက္ လာခဲ့မိသည္။ ေရကူးကန္ေဘးနားတြင့္ လုပ္ထားေသာ အဝတ္အစားလဲသည့္ ေနရာအေဆာက္အဦးေလးကို တံခါး မပိတ္ဘဲ မိုးသႏၲာျမင့္ အဝတ္အစား လဲေနသည္။ ေရကူးကန္က ကိုယ့္ၿခံထဲ ကိုယ္အိမ္ေရွ႕က ကန္၊ ၿပီးေတာ့ ဒီမွာက မာမီႏွင့္သူ ႏွစ္ေယာက္ထဲ။ ဒီေတာ့ တံခါးကို မပိတ္ေတာ့ေပ။ သမီး အဝတ္အစား လဲေနသည္ကို တံခါးဝမွရပ္၍ ၾကည့္ေနမိသည္။ “ လွလိုက္တဲ့ သမီးေလးရယ္ ’’ “ ဟင္’’ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ ေခါင္းနပမ္း ႀကီးသြားသည္။ တကိုယ္လုံးခြၽတ္၍ အဝတ္အစားလဲေနသာ သမီး၏ ကိုယ္ေပၚမွ လုံးလုံးက်စ္က်စ္ လက္သီးဆုပ္မွ် ႏို႔ေလးႏွစ္လုံး ထိုႏို႔ေလးမ်ားထိပ္မွ ႏို႔သီးေလးမ်ား ရွိသင့္သည္ထက္ ပို၍ႀကီးေန သည္။ သူမသမီးကို ေန႔စဥ္လို သတိထားၾကည့္မိသည့္ၾကားက သည္ႏို႔သီးေလးႏွစ္လုံးက မ်က္စိေရွ႕တြင္ တေျဖးေျဖး ႀကီးလာသည္။ သူ႔ဘာသာဘဲ ကိုင္လို႔လား… ဒါမွမဟုတ္ ေယာက္်ားေလး တေယာက္ေယာက္နဲ႔ဘဲ…. “ အင္းေလ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သမီးက ငယ္ေသးတာမွာ မဟုတ္ဘဲ ဘြဲ႕ရလို႔ အလုပ္ေတာင္ ဝင္ေနၿပီဘဲ။ ဒါေပမဲ့ မမွားတန္တာ မမွားရေအာင္ တေန႔ေလာက္ေတာ့ ေျပာထားအုံးမွဘဲ ’’ ဟု ေတြးရင္း သူမတို႔ႏွစ္ထပ္တိုက္ ႀကီးရွိရာသို႔ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ တေယာက္ ဆက္၍ ေလွ်ာက္လာခဲ့ ေလေတာ့သည္။ ကုန္းထားေတာ ဖင္ႀကီးႏွစ္လုံးက သာမန္အေနအထားမဟုတ္ဘဲ ေကာ့တင္းထားသျဖင့္ ပို၍ စြဲမက္စရာ ေကာင္းေနသည္။ ေနာက္သို႔ ျပဴးထြက္ေနေသာ ေစာက္ပတ္ႏႈတ္ခမ္းသားႏွစ္ခုၾကားတြင္ တိုးဝင္ညႇပ္ေနေသာ လီး တန္းႀကီးက ဆက္၍သြင္းလွ်င္ ရပါလွ်က္ျဖင့္ မသြင္းဘဲ ဒစ္သာသာ လက္တလုံးမွ်ျဖင့္ ေစာက္ေခါင္းဝတြင္ နဲ႔ေနၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ကုန္းထား၍ ေအာက္သို႔ ငိုက္က်ေနေသာ ႏို႔ႏွစ္လုံးကို လွမ္းဆြဲကာ ႏို႔သီးေလးေတြကို လက္ညႇိဳး လက္မတို႔ျဖင့္ ပြတ္ေနသည္။ “ ေအာင္…လုပ္မွာျဖင့္ လုပ္ကြာ မေနတတ္ေတာ့ဘူး’’ စိတ္မရွည္စြာ ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း အသံေလးက တုန္တုန္ယင္ယင္ေလး ျဖစ္ေနသည္။ ေစာက္ေခါင္းဝတြင္ ႏွဲ႔ေနသည့္ လီးဒစ္ႀကီး၏ ဒါဏ္ႏွင့္ အေခ်ခံေနရေသာ ႏို႔သီးႏွစ္လုံး၏ ရသတို႔ပါ ေပါင္းစပ္လွ်က္ တကိုယ္လုံးမွ အေသြးအသားတို႔က မခံမရပ္ႏိုင္စြာ လႈပ္ရွားခံစားလွ်က္ ေစာက္ရည္ၾကည္တို႔ကို အတင္းညႇစ္ထုတ္ေပးေနသည္။ ေစာက္ေခါင္းဝတြင္ စိုသထက္ စိုလာသည္ကို ဒစ္ႀကီးက သိေနသည္။ “ မိုး ကလဲကြာ ေအာင္က မိုးကို ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးေနတာ… စိတ္ရွည္မွေပါ့…” “ကြၽတ္..လုပ္မွာျဖင့္ လုပ္ေတာ့ကြာ…ကဲကဲ…” မိုးသႏၲာျမင့္ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ကုန္း၍ေကာ့တင္ထားေသာ သူမ၏ဖင္ႀကီးကို ေနာက္သို႔ပစ္ပစ္ၿပီး ေဆာင့္ပစ္လိုက္သည္။ ေနာက္ကေန ေဆာင့္သြင္းသေလာက္ေတာ့ လီးကမဝင္။ တဝက္သာသာ ေလာက္ထိေတာ့ လီးႀကီးက ေစာက္ေခါင္းထဲ ဝင္သြားသျဖင့္ မိုးသႏၲာျမင့္ နဲနဲေတာ့ ေက်နပ္သြားသည္။ ေကာင္မေလး ဒီလိုျဖစ္ ဒီလို လုပ္ေအာင္ တမင္လုပ္ေနေသာ ေအာင္ကိုမင္းကလည္း စိတ္ထဲေက်နပ္သြားၿပီး သူ႔လက္တဖက္ကို ႏို႔အုံမွ ဖယ္ကာ ခါးေသးေသးကေလးကို လက္တဖက္ျဖင့္ ထိန္းကိုင္ရင္း လီးကိုဖိ၍ သြင္းလိုက္သည္။ မိုးသႏၲာျမင့္ ေခါင္းေလး ေကာ့တတ္သြားသည္။ “ မရပ္…မရပ္နဲ႔ေတာ့….ဆက္တိုက္လုပ္… ” ေစာက္ေခါင္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ မဆန႔္မၿပဲ ဝင္ေနေသာ ေအာင္ကိုမင္း၏ လီးႀကီးက သြက္သြက္ႀကီး ဝင္ လိုက္ထြက္လိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ လီးက ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း လိုးဝင္ျခင္းမဟုတ္။ လီးထိပ္ႀကီးက ေစာက္ေခါင္း ပတ္လည္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာကို တလွည့္စီထိုးေဆာင့္ လိုးဝင္ေနသည္။ မိုးသႏၲာျမင့္ မ်က္စိႏွစ္လုံးကို စုံမွိတ္ကာ ထိေတြ႕မႈ အာ႐ုံကိုသာ ခံစားလွ်က္ ခံစားခ်က္ ျပင္းထန္ရမႈေၾကာင့္ မခ်ိတင္ကဲျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုကို တင္းတင္းေစ့ကာ မာန္တင္းထားရသည္။ ေဆာင့္လိုးလိုက္တိုင္း တလႈပ္လႈပ္ ခါဆင္းသြားေသာ တင္သားလုံးလုံး ႀကီးေတြကို ၾကည့္ရင္း မခ်င့္မရဲျဖင့္ ေအာင္ကိုမင္းက တင္သားႀကီးေတြကို လက္ျဖင့္ ခပ္ဆတ္ဆတ္ ႐ိုက္ပုတ္ျဖစ္ညႇစ္ ဆုတ္နယ္လိုက္ေသးသည္။ ေရွ႕မွ ႏို႔ႏွစ္လုံးကိုလည္း အလြတ္မေပး။ ၿပီးေတာ့ သူ႔လက္ဖဝါးျဖင့္ ျပန႔္ျပဴးျပည့္တင္းေသာ ေက်ာသားေဖြးေဖြးေလးကို စုံဆန္ကာ ပြတ္ေပးလိုက္ေသးသည္။ မိုးသႏၲာျမင့္ ေရွ႕တြင္ေထာက္ထားေသာ လက္ႏွစ္ဖက္က ၫြတ္၍က်လာၿပီး တံေတာင္ဆစ္ကို အားျပဳ၍ ေထာက္လိုက္ရသည္။ သည္အခါမွာေတာ့ ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္းက နိမ့္ဆင္းသြားျခင္းေၾကာင့္ ဖင္ႀကီးကပို၍ ကားစြင့္ ေျမႇာက္တက္သြားသျဖင့္ အားပိုတက္ကာ ေဆာင့္အားက ပိုေကာင္းလာသည္။ မတရား ထြက္လာေသာ ေစာက္ရည္ မ်ားေၾကာင့္ လီးဝင္လီးထြက္ အႁပြတ္ႁပြတ္ ျမည္သံႏွင့္အတူ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခု တင္းတင္းေစ့ထားေသာ မိုးသႏၲာျမင့္၏ လည္းေခ်ာင္းထဲမွ ထြက္လာေသာ တအင္းအင္းျဖင့္ ႀကိတ္ညီးသံတို႔က လႊမ္းမိုး၍ေနသည္။ ေဆာင့္ခ်က္ေတြက ျပင္းထန္လွသလို မိုးသႏၲာျမင့္ကလည္း သူမ၏ဖင္ႀကီးကို ေတာင့္ေတာင့္ၿပီးခံသည္။ ေအာင္ကိုမင္းႏွင့္ မိုးသႏၲာျမင့္တို႔က တကၠသိုလ္မွာထဲက ခ်စ္သူေတြ။ အခုသူတို႔ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး အလုပ္ဝင္ေနၾကၿပီ။ ခုလိုမ်ိဳး ဆုံၾကတာကေတာ့ ဒီတခါႏွင့္မွ ၄ ႀကိမ္ဘဲ ရွိေသးသည္။ ေနရာကေတာ့ ေအာင္ကိုမင္း၏ သူငယ္ခ်င္းအိမ္တြင္ ျဖစ္သည္။

အင္း..ဟင္း.အာ..ဟား လုပ္ လုပ္..ေဆာင့္.အ.. မိုးသႏၲာျမင့္၏ ကိုယ္လုံးေလးတခုလုံး တုံတုံရင္ရင္ ျဖစ္လာေခ်ၿပီ။ ေအာင္ကိုမင္း၏ လီးႀကီးမွာလည္း ဆိမ့္ တက္လာၿပီး ေဆာင့္ခ်က္မ်ားက အနည္းငယ္မွ် အားေပ်ာ့သြားသည္။ ေကာင္မေလး ၿပီးခ်င္ေနၿပီ။ ေအာင္ကိုမင္း အံကိုႀကိတ္၍ ေဆာင့္အားကိုျမင့္ကာ အၾကမ္းဆုံး လိုးေဆာင့္ပစ္လိုက္သည္။ “ အ..အီး…အီး…ဟင္း ” ႀကိတ္၍ညီးရင္း ဖင္ႀကီး တဆတ္ဆတ္ခါယမ္း၍ ေရွ႕သို႔ ေမွာက္က်သြားသျဖင့္ ေအာင္ကိုမင္းက သူမ၏ခါးကို အတင္းဆြဲကာ ေလးငါးခ်က္မွ် အားကုန္ေဆာင့္ပစ္လိုက္ၿပီး သုတ္ရည္တို႔ကို ပန္းထုတ္ပစ္ရင္း သူမခါးကို ဆြဲထိမ္း ထားေသာ လက္ကိုဖယ္ကာ ကိုယ္လုံးကို အသာလွမ္း၍ ဖက္လိုက္ရင္ ဝမ္းလ်ားေမွာက္က်သြားေသာ မိုးသႏၲာျမင့္၏ ေက်ာေပၚတြင္ ေမွာက္ရက္သား ပါသြားေလေတာ့သည္။ “ မာမီကိုသမီးတခု ေျပာခ်င္လို႔ ” “ ေျပာေလ သမီးရာ အမေလး စကားေတြဘာေတြ ခံေနရေသးတယ္ ”။ ဟို…ေလ.. သမီး..လက္ထပ္ခ်င္ၿပီ ဘာ..ဘာရယ္ လက္..လက္ထပ္မယ္..ဟုတ္လား ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ အလန႔္တၾကား အံ့ၾသသြားသည္။ “ သမီးစကားေျပာ ေလာသြားလို႔ပါ သမီးမွာ ေက်ာင္းတုံးထဲက ခ်စ္သူရွိတယ္မာမီ…ခုဆို ၄ ႏွစ္ေလာက္ ရွိၿပီေပ့ါ အဲဒါ သူက လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းလို႔ မာမီကို ဖြင့္ေျပာၿပီး ခြင့္ေတာင္းတာပါ” မိုးသႏၲာျမင့္ ခုလိုရွင္းျပလိုက္မွာ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ ဇာတ္ရည္လည္သြားသည္။ “ သူက ဘယ္သူလဲသမီး မိဘေတြက ဘယ္သူလည္း…ဘာလုပ္လဲ.. ” “ သူ႔နာမည္က ေအာင္ကိုမင္းတဲ့ သူက စီးပြားေရးမဟာဘြဲ႕ကိုရထားတာ အခုဌာနမွာ လုပ္ရင္း Ph.D တက္ဖို႔ လုပ္ေနတယ္ မိဘေတြကေတာ့ သူငယ္ငယ္တုံးထဲက မရွိေတာ့ဘူ” “ အို ျဖစ္ရေလ” “ သူက ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခြၽန္ၿပီး ဒီအေျခအေနေရာက္ေအာင္ သူ႔ေျခေထာက္ေပၚ သူရပ္ခဲ့တာဘဲ ” “လူေတာ္ေလး တေယာက္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့အင္းေလ သူနဲ႔မာမီကို ေတြ႕ေပးပါအုံး စကားစျမည္ေျပာရင္း အကဲခတ္ၾကည့္အုံးမယ္။ ဟုတ္ကဲ့ မာမီ…မနက္ျဖန္ သမီးေခၚခဲ့ပါ့မယ္ မနက္ျဖန္ဆိုေတာ့ ကုမၸဏီ႐ုံးပိတ္တာဘဲ မာမီအားတယ္ အိမ္ကိုေခၚလာခဲ့ေပ့ါ“ ဟုတ္ကဲ့ မာမီ ” မိုးသႏၲာျမင့္၏ မ်က္ႏွာေလး ဝင္းပသြားေတာ့သည္။ အိမ္ေရွ႕မွ ကားရပ္သံၾကားလိုက္ရကထဲက သမီးျဖစ္သူ မိုးသႏၲာျမင့္ ျပန္လာၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရသည့္နည္းတူ သမီး၏ခ်စ္သူ ေအာင္ကိုမင္းဆိုေသာ ေကာင္ေလးလည္း ပါလာၿပီဆိုတာ အတတ္သိလိုက္သည္။ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ တေယာက္ အေပၚထပ္ရွိ စာၾကည့္ခန္းထဲတြင္ေရာက္ေနသည္။ ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းမည္ျပဳၿပီးမွ မဆင္းေတာ့ဘဲေနလိုက္သည္။ သမီးတြင္ေသာ့ပိုရွိသည္။ ဖြင့္၍ သူတို႔ဝင္လာၾက လိမ့္မည္။ မၾကာလိုက္ သမီးျဖစ္သူ မိုးသႏၲာျမင့္ သူမေရွ႕သို႔ ေရာက္လာသည္။ “ မာမီ သူပါလာၿပီ ေအာက္ထပ္ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ခိုင္းထားတယ္” “ ဒီကိုသာ ေခၚခဲ့ေတာ့သမီး” “ ဟုတ္ကဲ့ ” မိုးသႏၲာျမင့္ ထြက္သြားၿပီး ခဏၾကာ အခန္းဝသို႔ လူရိပ္က်လာသျဖင့္ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ဟင္ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ သူ၏ ဦးေခါင္းတခုလုံး ျခားရဟတ္လို လည္ပတ္သြားရသည္။ သမီးႏွင့္ အတူပါလာေသာ ေကာင္ေလး ေဇာ္ေဇာ္မွ ေဇာ္ေဇာ္အစစ္။ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူကို ေတြ႕လိုက္ရေသာ ေအာင္ကိုမင္းကလည္း ေျခလွမ္းတုံ႔၍ ရပ္သြားသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တေယာက္ကို တေယာက္ ေၾကာင္၍ ၾကည့္ေနမိသည္။ “ လာၾကေလကြယ္ ” ပ်က္ေနေသာ မ်က္ႏွာကိုျပင္ အသံကိုထိမ္းၿပီး ေျပာလိုက္သည္။ စားပြဲေရွ႕မွ ကုလားထိုင္တြင္ဝင္၍ ထိုင္လိုက္ ၾကသည္။ ေအာင္ကိုမင္း ေခါင္းကိုငုံ႔ထားသည္။ “ သမီး မာမီ သူနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္း စကားေျပာခ်င္တယ္.. သမီးေအာက္ထပ္မွာ ခဏဆင္းေန..မာမီဘဲလ္နဲ႔ ေခၚလိုက္မွ တက္လာခဲ့” မိုးသႏၲာျမင့္ ေခါင္းၿငိမ့္ျပ၍ ထြက္သြားသည္။ ေလွခါးကို ဆင္းသြားေသာ ေျခသံၾကားလိုက္ေတာ့မွ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုး သူ ထုင္ရာမွထာကာ စာၾကည့္ခန္းတံခါးကို အတြင္းမွ ေလာ့ခ်ၿပီး ပိတ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းငုံ႔၍ ထိုင္ေနေသာ ေအာင္ကိုမင္း၏ ေဘးသို႔ရပ္လိုက္သည္။ ေဇာ္ေဇာ္ သူမအသံက တုန္ခိုက္ေနသည္။ လက္တဖက္က ေကာင္ေလး၏ ပုခုံးကိုဖက္လိုက္သည္။ သူမအား ေအာင္ ကိုမင္း ေမာ့ၾကည့္လာေတာ့ နဖူးကိုငုံ႔၍ နမ္းလိုက္သည္။ “ ေဇာ္ကို.. မမေမွ်ာ္ေနတာ ၾကာၿပီကြယ္ ” “ ကြၽန္ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ မိုးတို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကို” ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ၏ လက္က ေကာင္ေလး၏ ပါးစပ္ကို လွမ္းပိတ္လိုက္သည္။ “ စိတ္ခ်ပါ…ေဇာ္ရယ္..မမ မကန႔္ကြက္ပါဘူး.ဒါေပမဲ့ ေဇာ္က မမကိုလည္း အလွည့္ေပးေပ့ါ” ထိုင္ေနေသာ ေအာင္ကိုမင္းက သူ၏ေဘးတြင္ ရပ္ေနေသာ ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳမိုးသူ၏ခါးကို ဖက္လိုက္သည္။ “ ထ.ေဇာ္ မမ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး တခ်ီေလာက္ ျမန္ျမန္ေလး လုပ္စမ္းကြယ္” ေနာက္သို႔လွည့္၍ ေအာင္ကိုမင္းကို ေက်ာေပးကာ ထဘီကိုခါးအထိ မလိုက္ၿပီး ကုလားထိုင္ေပၚသို႔ လက္ေထာက္ကာ ကုန္းလိုက္၏။ ျပဴးထြက္လာေသာ ေစာက္ပတ္ႀကီးက အရည္ၾကည္ေလးေတြပင္ စိမ့္၍ထြက္ေနၿပီ။ ခံဘူးေသာ သူကိုေတြ႕၍ ခံခ်င္စိတ္ျဖင့္ စိတ္ထလာရသလို လိုးခဲ့ဖူးေသာ သူကို ေတြ႕ရ၍ စိတ္ထလာရေသာ ေအာင္ကိုမင္း၏ လီးကလည္း ေစာေစာထဲက ေတာင္ေနေခ်ၿပီ။ သူမ၏ ေနာက္သို႔ ပုဆိုးကိုခြၽတ္ကာ တိုးကပ္လိုက္ၿပီး လီးကို အရည္ၾကည္တို႔ ခိုေနရာ ေစာက္ပတ္သို႔ေတ့၍ သူမ၏ ပုခုံးကို လွမ္းဆြဲကာ တခ်က္တည္း ေဆာင့္သြင္းလိုက္ေလေတာ့သည္ … ၿပီးပါၿပီ။

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *