အိုးချင်းထားအိုးချင်းထိ

အိုးချင်းထားအိုးချင်းထိ

ကိုခန့် တစ်ယောက် အမိမြေနဲ့ ဝေးနေတာ တော်တော်ကြာပြီ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးသော်လည်း မိန်းမနဲ့ ကလေးကို အမိမြေမှာပဲ ထားစေကာ တိုင်းတပါးမှာ တစ်ယောက်ထဲ ဘဝကို ရုန်းကန်နေသည်။ ဒီရောက်တာ ကြာတော့လည်း အလုပ်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးနေသည်။ ဒီထဲမှာမှ ကောင်လေး နှင့် ကောင်မလေး တစ်တွဲက သူနှင့် တော်တော် ရင်းနှီးသည်။ သောကြာနေ့မျိုးဆို အလုပ်ပြီးသည်နှင့် အပြင်အတူတူထွက်ကာ စားကျသည်။ တခါတရံ ကိုခန့်အိမ်၊ တခါတလေ သူတို့ အိမ်မှာ အရက် အတူသောက်ကြသေးသည်။ ဒီကလူ တော်တော်များများတော့ ဒီလို မနေကြပေ။

သူတို့ဘာသာ သီးသန့် နေထိုင်တာ များသည်။ မိသားစု၊ သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ဝေးနေသည့် ကိုခန့် အဖို့တော့ သူ့အတွက် မိသားစုပင် ဖြစ်သည်။ နောက်တော့ ကောင်လေးက ရာထူးတိုးကာ တခြားနေရာကို သွားရသည်။ ဒီမှာတော့ မထူးဆန်းသည့် ဓလေ့ပင်။ မိသားစု အတူမနေကျပဲ အလုပ်ကျရာ နေရာကို သွားကြသည်။ ပိတ်ရက်ကျမှ အတူဆုံကျပေါ့လေ။ ကောင်လေး မရှိတော့လည်း ကိုခန့်နှင့် အသွားအလာတော့ မပျက်။ ညဘက် အိမ်မှာ မဆုံတာက လွဲရင်ပေါ့။ တစ်ရက်မှာ ကောင်မလေးဆီကနေ သတင်းကြားရသည်။ သူတို့ ၂ ယောက် ကွာရှင်းတော့မည်တဲ့။ ဟိုမှာ ကောင်လေးက နောက်တစ်ယောက် ရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ဘက်က အမှား ဖြစ်လို့လည်း ကောင်မလေးကို လျော်ကြေးပေးပြီး ကွာရှင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘယ်လိုမှ ညှိနှိုင်းလို့ မရတော့တဲ့ အခြေအနေပင်။ သို့နှင့် ကိုခန့် ကိုယ်တိုင်ပဲ တရားရုံး အသွားကို အဖော်လိုက်ကာ စီစဉ်ပေးရသည်။ ကောင်လေးနှင့် ဆုံတော့လည်း ကောင်လေးက မျက်နှာမကောင်း။ သူများအရေးကိစ်စမို့ မစူးစမ်းချင်တော့။ ကွာရှင်းပြီးသွားတော့လည်း ကောင်မလေးက ငေးငေးငိုင်ငိုင် ဖြစ်နေသည်။ အသက် ၂၈ နှစ်အရွယ် တည်ငြိမ်စ ပြုနေကာမှ အိမ်ထောင်တစ်ခု ပြိုကွဲသွားတော့ သူလည်း အတော် ခံစားရပေမည်။ သို့ပေမယ့် ကောင်မလေးကို ဖေးဖေးမမတော့ မကူညီရဲ။ ပတ်ဝန်းကျင် အမြင်မှာ တစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်သလို ကောင်မလေးကလည်း တစ်မျိုးထင်သွားမည် စိုးသောကြောင့်ပင်။ ဒီလိုနဲ့ ၃ လ လောက် ကြာတော့လည်း ကောင်မလေးက ငိုင်နေတုန်း။ ကိုခန့်လည်း ကောင်မလေး စိတ်ဓါတ်ကို ပြန်မြှင့်တင်ပေးရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ အစီအစဉ် တစ်ခု ဆွဲရသည်။ ဒီလိုနဲ့ ပိတ်ရက် တစ်ရက်မှာပေါ့။ မနက် စောစီးစွာ အပြင်ထွက်ပြီး ကောင်မလေးရှိရာကို ဦးတည်လိုက်သည်။

ကောင်မလေးဆီ အရင် ဖုန်းဆက်ရမည်။ ဒီမှာက ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲနဲ့ သူများအိမ်ကို သွားလည်လို့ မရပေ။ ” ဟဲလို…” ” ဟေ့… မင်္ဂလာ မနက်ခင်းပါ… မင်း အိပ်ရာက နိုးပြီလား… အိပ်ရာက မထသေးတဲ့ အချိန် ဖုန်းခေါ်မိသွားရင် ဆောရီးပါနော်..” ” အင်း… ရပါတယ်… ငါ နိုးနေပြီ…” ” မင်း ဒီနေ့ ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိလဲ… ဘယ်သွားစရာတွေ ရှိသေးလဲ…” ” လောလောဆယ်တော့ ဘာမှ မရှိဘူး… ဘာဖြစ်လို့လဲ…” ” မရှိဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ အားလပ်ရက် ဖြစ်တဲ့ ဒီနေ့ကို ငါ့ကို ပေးပါလား… မင်းတို့ နိုင်ငံက စကားအရဆို ငါနဲ့ ဒိတ် လုပ်ပါလား…” ခဏမျှ အသံတိတ်သွားသည် ” အင်း… ကောင်းပြီလေ… ငါလည်း တစ်ယောက်ထဲ ပျင်းနေတာနဲ့ ဘယ်မှ မသွားဖြစ်ဘူး… ဘယ်တော့ လာမလဲ…” ” ခဏလေး… ငါ အခု ထွက်လာနေပြီး… နောက်ထပ်… ၅… ၄… ၃… ၂… ၁…” တင်း…….တောင် ” ဖုန်းခဏကိုင်ထားနော်… အိမ်ရှေ့မှာ လူလာနေလို့…” ” အိုခေ…” တံခါးပွင့်လာသည်။

ကောင်မလေးက အိပ်ရာထကာစ ကပိုကရိုနှင့် လက်ထဲမှာ ကော်ဖီခွက် ကိုင်ထားသည်။ ကိုခန့်ကို တွေ့တော့ အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် ” ဟင်… နင် တော်တော် နောက်တာပဲ… ငါက နင်လို့ မထင်မိဘူး…” ” အံ့သြသွားလား… နောက်တစ်ခု အံ့သြသွားအောင်… ရော့” အနောက်က ဖွက်ယူလာသည့် နှင်းဆီပန်းစည်းကို ပေးလိုက်သည်။ ကောင်မလေးက ထပ်ဆင့်အံ့သြသွားကာ ပျော်ရွှင်သွားဟန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်ပါသည် ဟု ပြောသည်။ သို့နှင့် ကိုခန့်လည်း လမ်းထိပ်က ကော်ဖီဆိုင်လေးတွေ စောင့်နေမည်ဟု ပြောကာ ထွက်လာလိုက်သည်။ နောက် နာရီဝက်လောက်မှာ ကောင်မလေး ရောက်လာသည်။ သို့နှင့် မနက်စာ အတူ စားကြသည်။ ကိုခန့်က ကောင်မလေးကို သူ့အတွက် အချိန်ပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ ကောင်မလေး ပျော်နေပုံပင်။ မနက်စာ စားပြီးတော့ ရုပ်ရှင် သွားကြည့်ကြသည်။

ဟောလိဝုဒ်ကား နှင့် သူတို့လူမျိုးကား ဘယ်ဟာကြည့်မလဲဟု စဉ်းစားရခက်နေကာ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့လူမျိုးကားကို အောက်ကနေ အင်္ဂလိပ်စာတန်းထိုးတာလေး ကြည့်ဖြစ်သွားသည်။ ရုပ်ရှင် ကြည့်ပြီးတော့ ဗိုက်မဆာသေးတာနဲ့ပဲ ဘိုးလ်လင်း သွားပစ်ကြသည်။ တခါတခါတော့ ကောင်လေး အကြောင်း စဉ်းစားမိပြီး ငိုင် ငိုင်သွားတတ်သည်။ ၂ နာရီလောက်ကြာအောင် ကစားပြီးတော့မှ နေ့လည်စာ စားကြသည်။ ကောင်မလေးက သူ ကျွေးမည်ဟု ဆိုသဖြင့် ညစာက ကိုခန့်က တာဝန်ယူကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ လျှောက်လည်ကျတော့လည်း ကုန်ကျငွေကို တစ်ယောက် တစ်ဝက် အကုန်အကျခံသည်။ ဒီနိုင်ငံက လူတွေက ဘယ်အရာမှ လွယ်လွယ်နှင့် မယူသလို လွယ်လွယ်နှင့်လည်း မပေးတတ်။ ဗိုက်အရမ်းဆာနေသောကြောင့် အသားကင် သွားစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စိတ်ဓါတ်ကျနေသောကြောင့် အစားအစာ သိပ်မစားဖြစ်သော ကောင်မလေးက အခု သူနှင့်ထိုင်ကာ အသားကင်ကို အားပါးတရ စားနေသည်။

ဘိုးလ်လင်း ကစားထားသောကြောင့် ဗိုက်ဆာနေမည်မှာ အမှန်ပင်။ နေ့လည်စာ စားပြီးတော့ shopping သွားမည် game center သွားမည်ဟု ပြောသည်။ ဈေးဝယ်စင်တာ အကုန် ပတ်မွှေသည်။ တော်တော်များများလည်း ဝယ်လာသည်။ ရေမွှေးကောင်တာ တစ်ခုသွားကာ ရေမွှေး သွားဆွတ်သေးသည်။ အသားကင်အနံ့ပျောက်အောင်ဟု ပြောကာ ရယ်နေသည်။ game center ကိုလည်း သွားကာ သေနတ်အတူပစ်ကျသည်။ အရုပ်ကောက်ကျသည်။ သူတို့ရိုးရာ ဗုံတီးကျသည်။ ကားမောင်းကျသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့်တော့ ငေးငိုင်တာတွေ မရှိတော့။ ကောင်မလေးကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ညီမကို ကြည့်ပြီး ကြည်နူးနေတဲ့ အစ်ကိုတစ်ယောက်အလား ခံစားရသည်။ သို့နှင့် ညစာကိုတော့ သူတို့ရိုးရာ စားသောက်ဆိုင်လေးမှာ စားလိုက်သည်။

ရိုးရာစားသောက်ဆိုင်ကို ခမ်းခမ်းနားနားသပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး ပြင်ဆင်ထားသည်။ အေးအေးဆေးဆေးလည်း စကားပြောလို့ ရတဲ့ နေရာဖြစ်သောကြောင့် စကားတော်တော်များများ ပြောဖြစ်သည်။ အခု သူ့အသက်က ၂၈ ဖြစ်သောကြောင့် အလုပ်ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်တစ်ခုတော့ ဖြစ်မယ် မထင်ဟု ပြောသည်။ အခုလောလောဆယ်တော့ အောင်သွယ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားကြောင်း ပြောသည်။ ပြီးမှ လူချင်းဆုံကာ အချင်းချင်း အကဲဖြတ် ဒိတ် လုပ်ပြီးမှ ရှေ့ရေးဆက်တွေးကျမည် ဖြစ်သည်။ မြန်မာအမြင်မှာတော့ ဒါ မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ ထင်ချင် ထင်နေလိမ့်မည်။ သူတို့ လူမျိုး အယူအဆကိုက လောကကြီးမှ လူ ရယ်လို့ ဖြစ်လာရင် တစ်ယောက်ထဲ မနေသင့်။ ရေရှည် အသက်ကြီးလာရင် ပိုအထီးကျန်မှာ ဖြစ်သောကြောင့် အရွယ် ရှိတုန်း အိမ်ထောင်ဘက် ရှာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုခန့်လည်း အကူအညီ လိုက ပြောစေချင်ကြောင်း၊ တစ်ယောက်ထဲ အထီးမကျန်စေချင်ကြောင်း၊ ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေသင့်ကြောင်း ပြောပြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုတိုင်ပင်ချင်တာနဲ့ ဖုန်းဆက်လို့ ရကြောင်းလည်း ပြောလိုက်သည်။ ကောင်မလေးက ဘာပဲလိုလိုလား ဟု ပြန်မေးသည်။ ကိုခန့်က ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ်လို့ ပြောတော့ ကောင်မလေးက ပြုံးသွားသည်။ ညစာ စားပြီးတော့ ဝယ်လာတဲ့ အထုပ်အပိုးတွေကို ကူသယ်ပေးရင်း ကောင်မလေးကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့သည်။ ရထားစီးကာ သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘူတာမှ တဆင့် အိမ်ကို လမ်းလျှောက်ပြန်ကျခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ အထုပ်အပိုးတွေကို ကောင်မလေးဆီ လက်လွှဲပေးရင်း ပြန်မည်ဟုဆိုကာ နှုတ်ဆက် ထွက်လိုက်သည်။ ကောင်မလေးက ကိုခန့်နာမည်ကို လှမ်းခေါ်သည်။

ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးအရမ်းတင်ကြောင်း၊ နောင်ဆိုရင် သူ လန်းလန်းဆန်းဆန်း နေမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဒီနေ့ အရမ်းပျော်ခဲ့ကြောင်း ပြောသည်။ ကိုခန့်ကလည်း သူ့ကို အချိန်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း၊ သူလည်း ပျော်ကြောင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ထွက်တော့ မမေ့နဲ့နော် ဆိုတဲ့ အသံကြားရသည်။ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်တော့ ဘာပဲလိုလို ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ်နော် တဲ့။ ကိုခန့်ကလည်း ရက်စ်ဆာ ဟု ဆိုကာ အလေးပြု ဟန် လုပ်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား ရယ်ကာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာလာသည်။ ထိုနေ့မှ စကာ နောက်ရက်များတွင် ကောင်မလေးက ပြန်လည် လန်းဆန်းလာသည်။ အသက် ပြန်ဝင်လာသည်ဟု ဆိုရမည်။ နေ့ခင်းဘက် ထမင်း အတူစားချိန်ဆိုလျှင်လည်း အောင်သွယ်ကုမ်ပဏီက ဆက်သွယ်ပေးတဲ့ ယောကျ်ားလေးတွေ ပုံကို ပြပြီး ကိုခန့်နှင့် တိုင်ပင်သည်။ သွားတွေ့ပြီးလျှင်လည်း အကြောင်း ပြန်ပြောသည်။ ဘယ်အချက်တွေကိုတော့ဖြင့် သူ မကြိုက်ကြောင်းပေါ့။

တစ်ရက်ရက်တော့ တွေ့ပါလိမ့်မည်ဟု နှစ်သိမ့်ရသည်။ မကြိုက်တဲ့အချက် နည်းတဲ့သူဆိုလျှင်တော့ လက်ခံသင့်ကြောင်း ပြောရသည်။ ပိတ်ရက် တစ်ခုမှာတော့ ကိုခန့်ဆီ ကောင်မလေးက ဖုန်းလှမ်းဆက်သည်။ ညကျရင် ကလပ် သွားချင်ကြောင်း ပြောသည်။ ကိုခန့်က ပိတ်ရက်မို့ ငါးမျှားထွက်နေသောကြောင့် ညဘက် အိမ်မပြန်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ အခုတော့ လမ်းပေါ်တွင် ရှိသေးကြောင်း၊ နေထိုင်ရာမြို့နှင့် အတန်ငယ် ဝေးတဲ့ နေရာဖြစ်သောကြောင့် အေးအေးဆေးဆေး ငါးထိုင်မျှားကာ ညဘက် အိပ်ပြီးမှ နောက်ရက် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ ကောင်မလေးက နေရာမေးတော့ ကုမ်ပဏီက လူတွေနှင့် သွားနေကျနေရာဖြစ်သောကြောင့် ပြောပြလိုက်သည်။

ကောင်မလေးက အပြန် ဂရုတစိုက် ကားမောင်းပြန်လာရန် ပြောကာ ဖုန်းချသွားသည်။ ကိုခန့်လည်း ငါးမျှားသည့်နေရာကို အရင် မသွားသေးပဲ တည်းခိုမည့် နေရာကို အရင်သွားကာ အထုပ်အပိုးတွေ ချထားလိုက်သည်။ တည်းခိုနေရာတွင်ပင် ညစာစားမည်ဟု ပြောထားလိုက်သည်။ မျှားလို့ရလာတဲ့ ငါးများ ထည့်ရန်အတွက် ရေခဲများကိုလည်း လိုချင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ ဒီလိုနေရာတွေက ငါးမျှားသူများ တည်းတာများသဖြင့် လိုအပ်သည်များကို စီစဉ်ပေးကြသည်။ သို့နှင့် တအောင့်လောက် နားကာ ငါးမျှားထွက်ခဲ့သည်။ ငါးမျှားလို့ အကောင်းဆုံးက မနက်ခင်း ၃ နာရီ ၄ နာရီ ဝန်းကျင် ဖြစ်သော်လည်း နေရာကို စနည်းနာရန် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရင် မျှားနေကျ နေရာကိုပဲ သွားကာ ငါးမျှားဘို့အတွက် ပြင်ဆင်ရသည်။ အသင့်ဝယ်လာတဲ့ တီကောင်တွေကို တစ်ဝက် ဖြတ်ကာ ငါးမျှားချိတ်တွင် တပ်ပြီး ခပ်ဝေးဝေးကို လှမ်းပစ်လိုက်သည်။

တအောင့်ကြာတော့ ငါးမျှားကြိုးကို ရေထဲမှ လာဆွဲသလို ဖြစ်သွားသည်။ အလိုက်သင့်လေး ကြိုးကို လျှော့ပေးလိုက်သည်။ ပြီးမှ ရစ်လုံးကို ရစ်ကာ ကြိုးပြန်ဆွဲရသည်။ ရေထဲမှ ငါးက တခါ အတင်း ပြန်ဆွဲသည်။ နည်းနည်းလေး ကြိုးလျှော့ပေးလိုက်သည်။ သူရုန်းတာ အားနည်းသွားမှ ရစ်လုံးကို အမြန်ရစ်ပြီး ကြိုးကို ဆွဲတင်ရသည်။ ပါလာပါပြီ။ ငါးမျှားချိတ်မှာ တန်းလန်းနှင့် တစ်တောင်နီးပါး အရှည် ရှိသော ငါးတစ်ကောင် တဖြတ်ဖြတ်နှင့် လူးနေသည်။ ဝေး…ငါး မိသွားပြီလား ဟု အနောက်မှ အသံစာစာ ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကိုခန့် အံ့သြသွားသည်။ ကောင်မလေး လိုက်လာတာ သေချာတာပေါ့။ ငါလည်း ပျင်းလို့ လိုက်လာတာ ငါလိုက်လာလို့ အနှောင့်အယှက်တော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူးနော် ဟု ကိုခန့် ဘေးနားတွင်ထိုင်ကာ ငါးမြှားချိတ်မှ တန်းလန်းဖြစ်နေသော ငါးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး မေးသည်။ ကိုခန့်စိတ်ထဲမှာတော့ ငါးမျှားချိတ်မှာတော့ ငါး လာဟတ်နေပြီ။

စားမလား လွှတ်ပေးမလား ဆုံးဖြတ်ရပေဦးမည်။ စကားတပြောပြောနှင့် ငါး အတူ မျှားကြသည်။ ကောင်မလေးကတော့ ငါးမမျှား။ ဘေးနားထိုင်ကာ ဖမ်းမိတဲ့ ငါးတွေ ဖြုတ်ပေးပြီး ရေခဲပုံးထဲ ထည့်ပေးသည်။ မုန့်စားလိုက် အအေး သောက်လိုက်နှင့် စကားပြောနေသည်။ ညနေ မိုးချုပ်စပြုတော့ ငါးမျှားတာကို ရပ်ကာ တည်းခိုရာ ပြန်ရန် ပြင်ရတော့သည်။ သူပါ လိုက်မည်ဟု ပြောသည်။ သို့နှင့် တည်းခိုရာ အခန်းကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ လူ နောက်တစ်ဦး ထပ်တိုးမည် ဖြစ်ကြောင်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ အခန်း တစ်ခန်း ထပ်တိုးပေးရန် ပြောတော့ ဘေးနားကနေ လှမ်းပြောသည်။ တစ်ခန်းထဲလည်း ပြသနာ မဖြစ်ပါဘူးတဲ့။ မွေ့ယာတစ်ခု ထပ်တိုးခိုင်းလိုက်ပါတဲ့။ ကိုခန့်လည်း သူပြောသလို တည်းခိုခန်းကို ပြောလိုက်သည်။ ညဘက် ဖြစ်လာမည့် အရေးက ခေါင်းထဲ ဝင်လာပြီး ညီလေးက တင်းသွားသည်။

လမ်းတွင် စတိုးဆိုင်ငယ် တစ်ခုဝင်ကာ ညဘက် သောက်ရန် ဘီယာ၊ ဝိုင်နှင့် မြည်းစရာ မုန့်တွေ ဝယ်လိုက်သည်။ ကောင်မလေးက မုန့်တွေ ရွေးနေတုန်း ကွန်ဒုံး တစ်ဗူးကို ယူကာ ကောင်တာတွင်ပေးပြီး အမြန်ငွေရှင်းလိုက်သည်။ ကောင်မလေးကလည်း တိုက်ဆိုင်စွာ သို့မဟုတ် သိလျှက်နှင့်ပင် အနားကို ရောက်လာသည်။ ကောင်မလေးရောက်လာတော့ ကိုခန့်လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အနက်ရောက် စက်ကူနှင့် ပတ်ထားသော အထုပ်ကို ကြည့်ကာ တစ်ဘက်လှည့်ပြီး ပြုံးသွားသည်။ ကိုခန့်လည်း မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ ဒီနိုင်ငံမှာက ဒီလို ပစ်စည်းတွေကို သူများ မြင်ရင် မသိအောင် အဲ့လိုပဲ စက်ကူအနက်နှင့် ထုပ်ပေးနေကျကိုး။ ကောင်မလေးက ခပ်တည်တည်ပင် ပိုက်ဆံရှင်းနေသောကြောင့် ဒီအတိုင်းပဲ နေလိုက်သည်။

တည်းခိုခန်း အသွားမှာတော့ နှစ်ယောက်သား ဆွံ့အနေသည်။ တည်းခိုးခန်း ရောက်တော့ ဖမ်းမိတဲ့ ငါးတွေကို အပ်ကာ ဟင်းတစ်ခုခု ဖန်တီးပေးရန် ပြောကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲ သွားကာ အထုပ်အပိုးချပြီး အပန်းဖြေလိုက်သည်။ တီဗွီကို ဖွင့်ပြီး ကြည့်နေသော်လည်း ဘာတွေမှ မသိကျ။ ရေပူစမ်း သွားမည်ဟုဆိုကာ တည်းခိုးခန်းရှိ ရေပူစမ်းကို သွားကြသည်။ ယောကျာ်း မိန်းမ ခွဲထားသောကြောင့် အပေါက်ဝမှာပင် လမ်းခွဲကြသည်။ ရေနွေးနွေးလေးနှင့် စိမ်နေလိုက်တော့ ပင်ပန်းသမျှ ပျောက်ကာ လူက လန်းဆန်းလာသည်။ ထို့အတူ ညီလေးကလည်း ခေါင်းမော့လာသည်။

ထို့နှင့် အခန်းထဲ အမြန် ပြန်လိုက်သည်။ အဝတ်အစား လဲပြီးချိန်မှာတော့ ကောင်မလေး ရောက်လာသည်။ သူတို့ ရိုးရာဝတ်စုံနှင့် ဆံပင်စိုတိုတိုလေးက ကိုခန့်ကို ဆွဲဆောင်နေသည်။ ညစာ အတူစားရန် စားသောက်ခန်းတွင်ပင် စောင့်နေမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းခုလတ်မှာ အနှိပ်ထိုင်ခုံ ရှိသောကြောင့် အကြွေစေ့ ထည့်ပြီး အညောင်းအညာ ဖြေလိုက်သေးသည်။ စားသောက်ခန်းရောက်ပြီး တအောင့်အကြာမှာတော့ ကောင်မလေးလည်း ရောက်လာကာ ညစာ အတူ စားကြသည်။ အတွေးပင်လယ်ထဲက ကိုပန်းရိုင်း ပြောသလို ဗိုက်အတင်းပြည့်အောင် စားလို့တော့ မဖြစ်။ သင့်တင့်ရုံသာ စားပြီး အခန်းပြန်လာကြသည်။ ပိုတဲ့ ဟင်းတွေတော့ အခန်းထဲ ယူသွားလိုက်သည်။ အရက် သောက်ရင်း စားရအောင်ပေါ့။ အခန်းရောက်တော့လည်း ၂ ယောက်သား စကားမပြောပဲ နေသဖြင့် ကိုခန့်ကပင် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

ကဲ… ဘီယာ သောက်ရအောင်… ဒီနေ့ ပင်ပန်းသွားပြီနော်.. ဟု အစပျိုးလိုက်သည်။ ဘီယာဗူးတစ်ဗူးကို ဖောက်ပြီး ကောင်မလေးဆီ လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ချီးယားစ် လုပ်ကာ ဘီယာသောက်လိုက် အမြည်း စားလိုက်နှင့် နည်းနည်းကြာတော့ စကားဖောင်ဖွဲ့လာသည်။ စကားတွေလည်း ရဲ လာကြသည်။ ကောင်မလေးက ကိုခန့်ကို ပြောသည်။ ကိုခန့်… နင့်ကို ငါ သဘောကျတယ်… ငါ အခုလောလောဆယ် အိမ်ထောင်ဘက် ရှာနေတုန်း… ဒါပေမယ့် ငါ အထီးကျန်တယ် လို့ ခံစားနေရတယ်… အပွင့်လင်းဆုံး ပြောရင် သွေးသားဆာလောင်နေတယ်… ငါ့ကြောင့် နင် ဘာပြသနာမှ မဖြစ်စေရဘူး… ဟု ဆိုကာ ကိုခန့် ပေါင်ကြားကို လာကိုင်သည်။

အောက်ခံဘောင်းဘီ ဝတ်လေ့မရှိသောကြောင့် ခပ်တင်းတင်း ဖြစ်နေသော ညီလေးကိုမှ လာကိုင်တော့ ဝုန်းကနဲ ဆက်ကနဲ ခေါင်းမော့လာသည်။ ကိုခန့် အနားကို တဖြည်းဖြည်း ကပ်လာကာ နှုတ်ခမ်းကို စုပ်နမ်းခြင်း ခံရလိုက်သည်။ ဒီလိုအချိန်မှာ ဘာမှ မစဉ်းစားနိုင်။ တုံ့ပြန်အနမ်းတွေ နမ်းကာ ကိုယ်က ပြန်လည် တိုက်စစ်ဆင်ရသည်။ အရင်ဆုံး သူ့ရဲ့ မခြောက်သေးတဲ့ ဆံပင်ကို နမ်းလိုက်သည်။ ခံစားမှုအဟုန်က မြင့်လာသည်။ နောက်ကျောကို သိုင်းဖက်လိုက်ကာ ကျောကုန်းကို ပွတ်ပြီး သူ့ရဲ့ ရိုးရာဝတ်စုံလေးကို ချွတ်လိုက်သည်။ လိမ်မော်သီး အကြီးစားအရွယ် နို့အုံနှင့် ပန်းရောင်သန်းနေတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးက ဝင်းကနဲ ပေါ်လာသည်။ နို့အုံကို ဆုတ်ကိုင်ကာ နို့သီးခေါင်းကို ပါးစပ်ထဲထည့် ဆွဲငုံလိုက်သည်။

ကောင်မလေးက ဖီးလ်တအားတက်ကာ ခေါင်းမော့ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေသည့် ကိုခန့်ခေါင်းကို လာဖွနေသည်။ နို့သီးခေါင်းကို စို့နေရာမှ ကောင်မလေးရဲ့ တင်သားတွေကို ဆုတ်နယ်လိုက်သည်။ သူတို့ လူမျိုးက ရင်သားကြီးပြီး တင်သားက အဲ့လောက်မကြီး။ တင်သားကို ဆုတ်နယ်ရင်းနဲ့ ညီမလေးဆီ လက်ချောင်းလေးတွေက ရောက်သွားသည်။ ကောင်မလေးကို ဖက်ထားရင်းနှင့် အနောက်ကနေ သိုင်းဖက် ထားသောကြောင့် ညီမလေးဆီ မရောက်ခင် တင်သား နှစ်လုံးကြားမှ ဖြတ်ကာ ခရေပွင့်ကို ရောက်သွားသည်။ နို့စို့နေရင်းနှင့်ပင် ခရေပွင့်ကို ရန်ရှာနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ခရေပွင့်နှင့် ညီမလေးကြားက အသားမြောင်းလေးကို လက်နှင့် ဖိပေးလိုက်သည်။ ဖိလိုက် လွှတ်လိုက်လုပ်ရင်း နို့ နှစ်ဘက်ကိုလည်း ဘယ်ပြန်ညာပြန် စို့ရင်းနှင့် ကောင်မလေး ဖီးလ်တွေ တက်လာသည်။

ညီမလေးကို မထိရသေးပေ။ ခဏကြာတော့မှ လက်ခလယ်ကို သုံးကာ ညီမလေးရဲ့ အမြောင်း တလျှောက် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ အရည်တွေ စိုရွှဲကာ ကပ်ပါလာသည်။ အရည်ရွှဲတာ သေချာတော့မှ ညီမလေးထဲ လက်ခလယ်ကို ထည့်ကာ မွှေလိုက်သည်။ တအင်းအင်း နှင့် အသံတွေ ထွက်လာသည်။ ရုတ်တရက် ကိုခန့်လက်ကို ဖယ်ပြီး တွန်းလှဲလိုက်သည်။ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသော ကိုခန့်ကို ပြုံးပြကာ ကိုခန့်ရဲ့ ညီလေးကို သူ့လက်ဖဝါးနုနုလေးတွေနှင့် ကိုင်ကာ ထုပေးပါတော့သည်။ ဒီမြင်ကွင်းကတော့ ဘယ်လိုမှ မမေ့နိုင်သည့် အပြုံးလေးပင် ဖြစ်သည်။ ထုနေရင်းမှ သူ့ရဲ့ နီရဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလွှာနဲ့ ညီလေးကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ရေခဲချောင်း တစ်ခုလုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်စုပ်သလိုပင် တရွှီးရွှီးနှင့် စုပ်ပါတော့သည်။ ဥ နှစ်လုံးကိုလည်း လက်ချောင်းကလေးများဖြင့် ပွတ်လိုက်၊ ဆွဲလိုက်၊ ဆုတ်လိုက် လုပ်နေသည်။

ညီလေးက သူ့တံတွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေသည်။ ခဏနေတော့ ကိုခန့်ကို ပေးလေ ဟု ဆိုကာ လှမ်းတောင်းသည်။ ဘာလဲ ဟု ပြန်မေးတော့ ခုဏ စတိုးဆိုင်က ဝယ်လာတဲ့ဟာ တဲ့။ ကိုခန့်လည်း ပြုံးပြကာ အိတ်ထဲက ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ နင်က ကြိုတင် ကြံစည်ထားတာပေါ့လေ ဟု မေးတော့ ကြိုတင် ကြံစည်တာ နင်လား ငါလား လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဒီတော့မှ သူ့ဘာသာ သဘောကျကာ တခိခိ ရယ်နေသည်။ ခဏ ဟု ဆိုကာ ကိုခန့်ပေါင်ကြားထဲကနေ ကုန်းထပြီး သူ့အိတ်ရှိရာကို လမ်းလျှောက်သွားသည်။ တတုန်တုန်နှင့် နိမ့်ချီမြင့်ချီ ဖြစ်နေသော အိုး ပါးပါးလေးက သူကို ရယ်ပြသွားသယောင်။ အိတ်ထဲကနေ တစ်ခုခုကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကိုခန့်ဆီ ပြန်လာပြီး ပြသည်။

သူ့လက်ထဲ ပါလာတာက ကွန်ဒုံးဗူး သေးသေးလေး။ ခိခိ..ဟုတ်တယ်..ငါက အရင်ထဲက ကြံစည်ပြီး လာတာ တဲ့ အပြောလေးက အသဲခိုက်စေသည်။ ကွန်ဒုံး တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ဆွဲထုတ်မည် လုပ်ပြီးမှ သူ့ကို လှမ်းပြောသည်။ ငါ့ကို ယက်ပေးဦး တဲ့။ ကိုခန့် အကြိုက်ပေါ့လေ။ ညီမလေးမှာ ဝန်းရံထားတာက မဟာမြိုင်တော မဟုတ်ဘူး။ ခြုံပုတ်မဟုတ်ဘူး။ ပြောင်ရှင်း ဂတုံးလည်း မဟုတ်ဘူး။ အမွှေးတွေကို ခပ်ပါးပါးလေး ခပ်ရေးရေးလေးထားကာ ရိတ်ထားတဲ့ ရွှေခရုလေးပေါ့။ ညီမလေးကြားထဲမှာမှ ပြူတစ် ပြူတစ် ဖြစ်နေသော အစိလေးကို ပါးစပ်နဲ့ ဆွဲစုပ်လိုက်သည်။ အ ဟု အော်သံလေးက တိုးတိုးလေး။ ပြီးမှ အမြောင်းတလျှောက်ကို အပေါ်အောက် ဘယ်ညာ နေရာစုံအောင် လျှာနဲ့ ယက်သည်။

အရည်တွေနှင့် တံတွေးတွေ ရောကာ ရွှေခရုက ပြောင်ဝင်းနေသည်။ သူ အားရအောင် အယက်ခံပြီးမှ ကိုခန့်ခေါင်းကို လှမ်းဆွဲကာ အနောက်ကို လှဲစေလိုက်သည်။ ထောင်မတ်နေသော ညီလေးကို ကွန်ဒုံး စွပ်ကာ အပေါ်ကနေ ခွထိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ ညီမလေးထဲ တအစ်အစ် တရစ်ရစ် သွင်းထည့်နေတော့သည်။ သူတို့ ထိုညက ၄ ချီ လုပ်ဖြစ်သည်။ မနက် မိုးလင်းတော့လည်း ငါးမျှား မသွားဖြစ်။ သွေးသားဆန်ဒကို အချင်းချင်း ဖြည့်ဆည်းပေးနေကြသည်။ အပြင်လမ်းမှာလည်း စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့ကာ ပြောဆိုကြသည်။ နှစ်ယောက်ကြားထဲမှာတော့ ကတိစကားတစ်ခု ထားခဲ့ကြသည်။ ကိုခန့်က အမိမြေ မပြန်မချင်း၊ ကောင်မလေးက နောက်အိမ်ထောင် မကျမချင်း ဒီလိုလေးပဲ ဆက်နေသွားရအောင် ဟုပင်။ အိုးချင်းထား အိုးချင်း ထိတယ်ပဲပြောပြော၊ ကြိုးချင်းထား ကြိုးချင်း ငြိတယ်ပဲပြောပြော။ ဒီအိုးနဲ့ ဒီကြိုးကတော့ အချိန်တော်တော်ကြာအောင် ထိကြ ငြိကြဦးမှာပင် ဖြစ်သည်…ပြီး။

 

Zawgyi

 

အိုးခ်င္းထားအိုးခ်င္းထိ

ကိုခန႔္ တစ္ေယာက္ အမိေျမနဲ႔ ေဝးေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေသာ္လည္း မိန္းမနဲ႔ ကေလးကို အမိေျမမွာပဲ ထားေစကာ တိုင္းတပါးမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ဘဝကို ႐ုန္းကန္ေနသည္။ ဒီေရာက္တာ ၾကာေတာ့လည္း အလုပ္ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနသည္။ ဒီထဲမွာမွ ေကာင္ေလး ႏွင့္ ေကာင္မေလး တစ္တြဲက သူႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ ရင္းႏွီးသည္။ ေသာၾကာေန႔မ်ိဳးဆို အလုပ္ၿပီးသည္ႏွင့္ အျပင္အတူတူထြက္ကာ စားက်သည္။ တခါတရံ ကိုခန႔္အိမ္၊ တခါတေလ သူတို႔ အိမ္မွာ အရက္ အတူေသာက္ၾကေသးသည္။ ဒီကလူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ဒီလို မေနၾကေပ။

သူတို႔ဘာသာ သီးသန႔္ ေနထိုင္တာ မ်ားသည္။ မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ ေဝးေနသည့္ ကိုခန႔္ အဖို႔ေတာ့ သူ႔အတြက္ မိသားစုပင္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးက ရာထူးတိုးကာ တျခားေနရာကို သြားရသည္။ ဒီမွာေတာ့ မထူးဆန္းသည့္ ဓေလ့ပင္။ မိသားစု အတူမေနက်ပဲ အလုပ္က်ရာ ေနရာကို သြားၾကသည္။ ပိတ္ရက္က်မွ အတူဆုံက်ေပါ့ေလ။ ေကာင္ေလး မရွိေတာ့လည္း ကိုခန႔္ႏွင့္ အသြားအလာေတာ့ မပ်က္။ ညဘက္ အိမ္မွာ မဆုံတာက လြဲရင္ေပါ့။ တစ္ရက္မွာ ေကာင္မေလးဆီကေန သတင္းၾကားရသည္။ သူတို႔ ၂ ေယာက္ ကြာရွင္းေတာ့မည္တဲ့။ ဟိုမွာ ေကာင္ေလးက ေနာက္တစ္ေယာက္ ရသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ဘက္က အမွား ျဖစ္လို႔လည္း ေကာင္မေလးကို ေလ်ာ္ေၾကးေပးၿပီး ကြာရွင္းျခင္း ျဖစ္သည္။

ဘယ္လိုမွ ညႇိႏႈိင္းလို႔ မရေတာ့တဲ့ အေျခအေနပင္။ သို႔ႏွင့္ ကိုခန႔္ ကိုယ္တိုင္ပဲ တရား႐ုံး အသြားကို အေဖာ္လိုက္ကာ စီစဥ္ေပးရသည္။ ေကာင္ေလးႏွင့္ ဆုံေတာ့လည္း ေကာင္ေလးက မ်က္ႏွာမေကာင္း။ သူမ်ားအေရးကိစ္စမို႔ မစူးစမ္းခ်င္ေတာ့။ ကြာရွင္းၿပီးသြားေတာ့လည္း ေကာင္မေလးက ေငးေငးငိုင္ငိုင္ ျဖစ္ေနသည္။ အသက္ ၂၈ ႏွစ္အ႐ြယ္ တည္ၿငိမ္စ ျပဳေနကာမွ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ၿပိဳကြဲသြားေတာ့ သူလည္း အေတာ္ ခံစားရေပမည္။ သို႔ေပမယ့္ ေကာင္မေလးကို ေဖးေဖးမမေတာ့ မကူညီရဲ။ ပတ္ဝန္းက်င္ အျမင္မွာ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္သလို ေကာင္မေလးကလည္း တစ္မ်ိဳးထင္သြားမည္ စိုးေသာေၾကာင့္ပင္။ ဒီလိုနဲ႔ ၃ လ ေလာက္ ၾကာေတာ့လည္း ေကာင္မေလးက ငိုင္ေနတုန္း။ ကိုခန႔္လည္း ေကာင္မေလး စိတ္ဓါတ္ကို ျပန္ျမႇင့္တင္ေပးရမည္ဟု ဆုံးျဖတ္ကာ အစီအစဥ္ တစ္ခု ဆြဲရသည္။ ဒီလိုနဲ႔ ပိတ္ရက္ တစ္ရက္မွာေပါ့။ မနက္ ေစာစီးစြာ အျပင္ထြက္ၿပီး ေကာင္မေလးရွိရာကို ဦးတည္လိုက္သည္။

ေကာင္မေလးဆီ အရင္ ဖုန္းဆက္ရမည္။ ဒီမွာက ႀကိဳတင္အေၾကာင္းမၾကားဘဲနဲ႔ သူမ်ားအိမ္ကို သြားလည္လို႔ မရေပ။ ” ဟဲလို…” ” ေဟ့… မဂၤလာ မနက္ခင္းပါ… မင္း အိပ္ရာက ႏိုးၿပီလား… အိပ္ရာက မထေသးတဲ့ အခ်ိန္ ဖုန္းေခၚမိသြားရင္ ေဆာရီးပါေနာ္..” ” အင္း… ရပါတယ္… ငါ ႏိုးေနၿပီ…” ” မင္း ဒီေန႔ ဘာအစီအစဥ္ေတြ ရွိလဲ… ဘယ္သြားစရာေတြ ရွိေသးလဲ…” ” ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဘာမွ မရွိဘူး… ဘာျဖစ္လို႔လဲ…” ” မရွိဘူးဆိုရင္ မင္းရဲ႕ အားလပ္ရက္ ျဖစ္တဲ့ ဒီေန႔ကို ငါ့ကို ေပးပါလား… မင္းတို႔ ႏိုင္ငံက စကားအရဆို ငါနဲ႔ ဒိတ္ လုပ္ပါလား…” ခဏမွ် အသံတိတ္သြားသည္ ” အင္း… ေကာင္းၿပီေလ… ငါလည္း တစ္ေယာက္ထဲ ပ်င္းေနတာနဲ႔ ဘယ္မွ မသြားျဖစ္ဘူး… ဘယ္ေတာ့ လာမလဲ…” ” ခဏေလး… ငါ အခု ထြက္လာေနၿပီး… ေနာက္ထပ္… ၅… ၄… ၃… ၂… ၁…” တင္း…….ေတာင္ ” ဖုန္းခဏကိုင္ထားေနာ္… အိမ္ေရွ႕မွာ လူလာေနလို႔…” ” အိုေခ…” တံခါးပြင့္လာသည္။

ေကာင္မေလးက အိပ္ရာထကာစ ကပိုက႐ိုႏွင့္ လက္ထဲမွာ ေကာ္ဖီခြက္ ကိုင္ထားသည္။ ကိုခန႔္ကို ေတြ႕ေတာ့ အံ့အားသင့္သြားဟန္ျဖင့္ ” ဟင္… နင္ ေတာ္ေတာ္ ေနာက္တာပဲ… ငါက နင္လို႔ မထင္မိဘူး…” ” အံ့ၾသသြားလား… ေနာက္တစ္ခု အံ့ၾသသြားေအာင္… ေရာ့” အေနာက္က ဖြက္ယူလာသည့္ ႏွင္းဆီပန္းစည္းကို ေပးလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးက ထပ္ဆင့္အံ့ၾသသြားကာ ေပ်ာ္႐ႊင္သြားဟန္ျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ပါသည္ ဟု ေျပာသည္။ သို႔ႏွင့္ ကိုခန႔္လည္း လမ္းထိပ္က ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးေတြ ေစာင့္ေနမည္ဟု ေျပာကာ ထြက္လာလိုက္သည္။ ေနာက္ နာရီဝက္ေလာက္မွာ ေကာင္မေလး ေရာက္လာသည္။ သို႔ႏွင့္ မနက္စာ အတူ စားၾကသည္။ ကိုခန႔္က ေကာင္မေလးကို သူ႔အတြက္ အခ်ိန္ေပးတာကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္။ ေကာင္မေလး ေပ်ာ္ေနပုံပင္။ မနက္စာ စားၿပီးေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ သြားၾကည့္ၾကသည္။

ေဟာလိဝုဒ္ကား ႏွင့္ သူတို႔လူမ်ိဳးကား ဘယ္ဟာၾကည့္မလဲဟု စဥ္းစားရခက္ေနကာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူတို႔လူမ်ိဳးကားကို ေအာက္ကေန အဂၤလိပ္စာတန္းထိုးတာေလး ၾကည့္ျဖစ္သြားသည္။ ႐ုပ္ရွင္ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဗိုက္မဆာေသးတာနဲ႔ပဲ ဘိုးလ္လင္း သြားပစ္ၾကသည္။ တခါတခါေတာ့ ေကာင္ေလး အေၾကာင္း စဥ္းစားမိၿပီး ငိုင္ ငိုင္သြားတတ္သည္။ ၂ နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ ကစားၿပီးေတာ့မွ ေန႔လည္စာ စားၾကသည္။ ေကာင္မေလးက သူ ေကြၽးမည္ဟု ဆိုသျဖင့္ ညစာက ကိုခန႔္က တာဝန္ယူေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္။ ေလွ်ာက္လည္က်ေတာ့လည္း ကုန္က်ေငြကို တစ္ေယာက္ တစ္ဝက္ အကုန္အက်ခံသည္။ ဒီႏိုင္ငံက လူေတြက ဘယ္အရာမွ လြယ္လြယ္ႏွင့္ မယူသလို လြယ္လြယ္ႏွင့္လည္း မေပးတတ္။ ဗိုက္အရမ္းဆာေနေသာေၾကာင့္ အသားကင္ သြားစားရန္ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။ စိတ္ဓါတ္က်ေနေသာေၾကာင့္ အစားအစာ သိပ္မစားျဖစ္ေသာ ေကာင္မေလးက အခု သူႏွင့္ထိုင္ကာ အသားကင္ကို အားပါးတရ စားေနသည္။

ဘိုးလ္လင္း ကစားထားေသာေၾကာင့္ ဗိုက္ဆာေနမည္မွာ အမွန္ပင္။ ေန႔လည္စာ စားၿပီးေတာ့ shopping သြားမည္ game center သြားမည္ဟု ေျပာသည္။ ေဈးဝယ္စင္တာ အကုန္ ပတ္ေမႊသည္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ဝယ္လာသည္။ ေရေမႊးေကာင္တာ တစ္ခုသြားကာ ေရေမႊး သြားဆြတ္ေသးသည္။ အသားကင္အနံ႔ေပ်ာက္ေအာင္ဟု ေျပာကာ ရယ္ေနသည္။ game center ကိုလည္း သြားကာ ေသနတ္အတူပစ္က်သည္။ အ႐ုပ္ေကာက္က်သည္။ သူတို႔႐ိုးရာ ဗုံတီးက်သည္။ ကားေမာင္းက်သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ေတာ့ ေငးငိုင္တာေတြ မရွိေတာ့။ ေကာင္မေလးကို ၾကည့္ၿပီး ေပ်ာ္႐ႊင္ေနတဲ့ ညီမကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္အလား ခံစားရသည္။ သို႔ႏွင့္ ညစာကိုေတာ့ သူတို႔႐ိုးရာ စားေသာက္ဆိုင္ေလးမွာ စားလိုက္သည္။

႐ိုးရာစားေသာက္ဆိုင္ကို ခမ္းခမ္းနားနားသပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး ျပင္ဆင္ထားသည္။ ေအးေအးေဆးေဆးလည္း စကားေျပာလို႔ ရတဲ့ ေနရာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာျဖစ္သည္။ အခု သူ႔အသက္က ၂၈ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလုပ္ပတ္ဝန္းက်င္ကေန ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္တစ္ခုေတာ့ ျဖစ္မယ္ မထင္ဟု ေျပာသည္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေအာင္သြယ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုကို ဆက္သြယ္ထားေၾကာင္း ေျပာသည္။ ၿပီးမွ လူခ်င္းဆုံကာ အခ်င္းခ်င္း အကဲျဖတ္ ဒိတ္ လုပ္ၿပီးမွ ေရွ႕ေရးဆက္ေတြးက်မည္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာအျမင္မွာေတာ့ ဒါ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ ထင္ခ်င္ ထင္ေနလိမ့္မည္။ သူတို႔ လူမ်ိဳး အယူအဆကိုက ေလာကႀကီးမွ လူ ရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ တစ္ေယာက္ထဲ မေနသင့္။ ေရရွည္ အသက္ႀကီးလာရင္ ပိုအထီးက်န္မွာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အ႐ြယ္ ရွိတုန္း အိမ္ေထာင္ဘက္ ရွာၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

ကိုခန႔္လည္း အကူအညီ လိုက ေျပာေစခ်င္ေၾကာင္း၊ တစ္ေယာက္ထဲ အထီးမက်န္ေစခ်င္ေၾကာင္း၊ ဘဝကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ေနသင့္ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုတိုင္ပင္ခ်င္တာနဲ႔ ဖုန္းဆက္လို႔ ရေၾကာင္းလည္း ေျပာလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးက ဘာပဲလိုလိုလား ဟု ျပန္ေမးသည္။ ကိုခန႔္က ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္လို႔ ေျပာေတာ့ ေကာင္မေလးက ၿပဳံးသြားသည္။ ညစာ စားၿပီးေတာ့ ဝယ္လာတဲ့ အထုပ္အပိုးေတြကို ကူသယ္ေပးရင္း ေကာင္မေလးကို အိမ္ျပန္လိုက္ပို႔သည္။ ရထားစီးကာ သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘူတာမွ တဆင့္ အိမ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ျပန္က်ျခင္း ျဖစ္သည္။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ အထုပ္အပိုးေတြကို ေကာင္မေလးဆီ လက္လႊဲေပးရင္း ျပန္မည္ဟုဆိုကာ ႏႈတ္ဆက္ ထြက္လိုက္သည္။ ေကာင္မေလးက ကိုခန႔္နာမည္ကို လွမ္းေခၚသည္။

ဒီေန႔အတြက္ ေက်းဇူးအရမ္းတင္ေၾကာင္း၊ ေနာင္ဆိုရင္ သူ လန္းလန္းဆန္းဆန္း ေနမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီေန႔ အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ကိုခန႔္ကလည္း သူ႔ကို အခ်ိန္ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း၊ သူလည္း ေပ်ာ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္ထြက္ေတာ့ မေမ့နဲ႔ေနာ္ ဆိုတဲ့ အသံၾကားရသည္။ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဘာပဲလိုလို ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ေနာ္ တဲ့။ ကိုခန႔္ကလည္း ရက္စ္ဆာ ဟု ဆိုကာ အေလးျပဳ ဟန္ လုပ္လိုက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ကာ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာလာသည္။ ထိုေန႔မွ စကာ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ ေကာင္မေလးက ျပန္လည္ လန္းဆန္းလာသည္။ အသက္ ျပန္ဝင္လာသည္ဟု ဆိုရမည္။ ေန႔ခင္းဘက္ ထမင္း အတူစားခ်ိန္ဆိုလွ်င္လည္း ေအာင္သြယ္ကုမ္ပဏီက ဆက္သြယ္ေပးတဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြ ပုံကို ျပၿပီး ကိုခန႔္ႏွင့္ တိုင္ပင္သည္။ သြားေတြ႕ၿပီးလွ်င္လည္း အေၾကာင္း ျပန္ေျပာသည္။ ဘယ္အခ်က္ေတြကိုေတာ့ျဖင့္ သူ မႀကိဳက္ေၾကာင္းေပါ့။

တစ္ရက္ရက္ေတာ့ ေတြ႕ပါလိမ့္မည္ဟု ႏွစ္သိမ့္ရသည္။ မႀကိဳက္တဲ့အခ်က္ နည္းတဲ့သူဆိုလွ်င္ေတာ့ လက္ခံသင့္ေၾကာင္း ေျပာရသည္။ ပိတ္ရက္ တစ္ခုမွာေတာ့ ကိုခန႔္ဆီ ေကာင္မေလးက ဖုန္းလွမ္းဆက္သည္။ ညက်ရင္ ကလပ္ သြားခ်င္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ကိုခန႔္က ပိတ္ရက္မို႔ ငါးမွ်ားထြက္ေနေသာေၾကာင့္ ညဘက္ အိမ္မျပန္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္။ အခုေတာ့ လမ္းေပၚတြင္ ရွိေသးေၾကာင္း၊ ေနထိုင္ရာၿမိဳ႕ႏွင့္ အတန္ငယ္ ေဝးတဲ့ ေနရာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေအးေအးေဆးေဆး ငါးထိုင္မွ်ားကာ ညဘက္ အိပ္ၿပီးမွ ေနာက္ရက္ ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္လာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးက ေနရာေမးေတာ့ ကုမ္ပဏီက လူေတြႏွင့္ သြားေနက်ေနရာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေျပာျပလိုက္သည္။

ေကာင္မေလးက အျပန္ ဂ႐ုတစိုက္ ကားေမာင္းျပန္လာရန္ ေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားသည္။ ကိုခန႔္လည္း ငါးမွ်ားသည့္ေနရာကို အရင္ မသြားေသးပဲ တည္းခိုမည့္ ေနရာကို အရင္သြားကာ အထုပ္အပိုးေတြ ခ်ထားလိုက္သည္။ တည္းခိုေနရာတြင္ပင္ ညစာစားမည္ဟု ေျပာထားလိုက္သည္။ မွ်ားလို႔ရလာတဲ့ ငါးမ်ား ထည့္ရန္အတြက္ ေရခဲမ်ားကိုလည္း လိုခ်င္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည္။ ဒီလိုေနရာေတြက ငါးမွ်ားသူမ်ား တည္းတာမ်ားသျဖင့္ လိုအပ္သည္မ်ားကို စီစဥ္ေပးၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ တေအာင့္ေလာက္ နားကာ ငါးမွ်ားထြက္ခဲ့သည္။ ငါးမွ်ားလို႔ အေကာင္းဆုံးက မနက္ခင္း ၃ နာရီ ၄ နာရီ ဝန္းက်င္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနရာကို စနည္းနာရန္ ထြက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ အရင္ မွ်ားေနက် ေနရာကိုပဲ သြားကာ ငါးမွ်ားဘို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ရသည္။ အသင့္ဝယ္လာတဲ့ တီေကာင္ေတြကို တစ္ဝက္ ျဖတ္ကာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္တြင္ တပ္ၿပီး ခပ္ေဝးေဝးကို လွမ္းပစ္လိုက္သည္။

တေအာင့္ၾကာေတာ့ ငါးမွ်ားႀကိဳးကို ေရထဲမွ လာဆြဲသလို ျဖစ္သြားသည္။ အလိုက္သင့္ေလး ႀကိဳးကို ေလွ်ာ့ေပးလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ရစ္လုံးကို ရစ္ကာ ႀကိဳးျပန္ဆြဲရသည္။ ေရထဲမွ ငါးက တခါ အတင္း ျပန္ဆြဲသည္။ နည္းနည္းေလး ႀကိဳးေလွ်ာ့ေပးလိုက္သည္။ သူ႐ုန္းတာ အားနည္းသြားမွ ရစ္လုံးကို အျမန္ရစ္ၿပီး ႀကိဳးကို ဆြဲတင္ရသည္။ ပါလာပါၿပီ။ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာ တန္းလန္းႏွင့္ တစ္ေတာင္နီးပါး အရွည္ ရွိေသာ ငါးတစ္ေကာင္ တျဖတ္ျဖတ္ႏွင့္ လူးေနသည္။ ေဝး…ငါး မိသြားၿပီလား ဟု အေနာက္မွ အသံစာစာ ကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ကိုခန႔္ အံ့ၾသသြားသည္။ ေကာင္မေလး လိုက္လာတာ ေသခ်ာတာေပါ့။ ငါလည္း ပ်င္းလို႔ လိုက္လာတာ ငါလိုက္လာလို႔ အေႏွာင့္အယွက္ေတာ့ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္ ဟု ကိုခန႔္ ေဘးနားတြင္ထိုင္ကာ ငါးျမႇားခ်ိတ္မွ တန္းလန္းျဖစ္ေနေသာ ငါးကို ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး ေမးသည္။ ကိုခန႔္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာေတာ့ ငါး လာဟတ္ေနၿပီ။

စားမလား လႊတ္ေပးမလား ဆုံးျဖတ္ရေပဦးမည္။ စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ငါး အတူ မွ်ားၾကသည္။ ေကာင္မေလးကေတာ့ ငါးမမွ်ား။ ေဘးနားထိုင္ကာ ဖမ္းမိတဲ့ ငါးေတြ ျဖဳတ္ေပးၿပီး ေရခဲပုံးထဲ ထည့္ေပးသည္။ မုန႔္စားလိုက္ အေအး ေသာက္လိုက္ႏွင့္ စကားေျပာေနသည္။ ညေန မိုးခ်ဳပ္စျပဳေတာ့ ငါးမွ်ားတာကို ရပ္ကာ တည္းခိုရာ ျပန္ရန္ ျပင္ရေတာ့သည္။ သူပါ လိုက္မည္ဟု ေျပာသည္။ သို႔ႏွင့္ တည္းခိုရာ အခန္းကို ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။ လူ ေနာက္တစ္ဦး ထပ္တိုးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္။ အခန္း တစ္ခန္း ထပ္တိုးေပးရန္ ေျပာေတာ့ ေဘးနားကေန လွမ္းေျပာသည္။ တစ္ခန္းထဲလည္း ျပသနာ မျဖစ္ပါဘူးတဲ့။ ေမြ႕ယာတစ္ခု ထပ္တိုးခိုင္းလိုက္ပါတဲ့။ ကိုခန႔္လည္း သူေျပာသလို တည္းခိုခန္းကို ေျပာလိုက္သည္။ ညဘက္ ျဖစ္လာမည့္ အေရးက ေခါင္းထဲ ဝင္လာၿပီး ညီေလးက တင္းသြားသည္။

လမ္းတြင္ စတိုးဆိုင္ငယ္ တစ္ခုဝင္ကာ ညဘက္ ေသာက္ရန္ ဘီယာ၊ ဝိုင္ႏွင့္ ျမည္းစရာ မုန႔္ေတြ ဝယ္လိုက္သည္။ ေကာင္မေလးက မုန႔္ေတြ ေ႐ြးေနတုန္း ကြန္ဒုံး တစ္ဗူးကို ယူကာ ေကာင္တာတြင္ေပးၿပီး အျမန္ေငြရွင္းလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးကလည္း တိုက္ဆိုင္စြာ သို႔မဟုတ္ သိလွ်က္ႏွင့္ပင္ အနားကို ေရာက္လာသည္။ ေကာင္မေလးေရာက္လာေတာ့ ကိုခန႔္လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ အနက္ေရာက္ စက္ကူႏွင့္ ပတ္ထားေသာ အထုပ္ကို ၾကည့္ကာ တစ္ဘက္လွည့္ၿပီး ၿပဳံးသြားသည္။ ကိုခန႔္လည္း မ်က္ႏွာ နီရဲသြားသည္။ ဒီႏိုင္ငံမွာက ဒီလို ပစ္စည္းေတြကို သူမ်ား ျမင္ရင္ မသိေအာင္ အဲ့လိုပဲ စက္ကူအနက္ႏွင့္ ထုပ္ေပးေနက်ကိုး။ ေကာင္မေလးက ခပ္တည္တည္ပင္ ပိုက္ဆံရွင္းေနေသာေၾကာင့္ ဒီအတိုင္းပဲ ေနလိုက္သည္။

တည္းခိုခန္း အသြားမွာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ဆြံ႕အေနသည္။ တည္းခိုးခန္း ေရာက္ေတာ့ ဖမ္းမိတဲ့ ငါးေတြကို အပ္ကာ ဟင္းတစ္ခုခု ဖန္တီးေပးရန္ ေျပာၾကားလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အခန္းထဲ သြားကာ အထုပ္အပိုးခ်ၿပီး အပန္းေျဖလိုက္သည္။ တီဗြီကို ဖြင့္ၿပီး ၾကည့္ေနေသာ္လည္း ဘာေတြမွ မသိက်။ ေရပူစမ္း သြားမည္ဟုဆိုကာ တည္းခိုးခန္းရွိ ေရပူစမ္းကို သြားၾကသည္။ ေယာက်ာ္း မိန္းမ ခြဲထားေသာေၾကာင့္ အေပါက္ဝမွာပင္ လမ္းခြဲၾကသည္။ ေရေႏြးေႏြးေလးႏွင့္ စိမ္ေနလိုက္ေတာ့ ပင္ပန္းသမွ် ေပ်ာက္ကာ လူက လန္းဆန္းလာသည္။ ထို႔အတူ ညီေလးကလည္း ေခါင္းေမာ့လာသည္။

ထို႔ႏွင့္ အခန္းထဲ အျမန္ ျပန္လိုက္သည္။ အဝတ္အစား လဲၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေကာင္မေလး ေရာက္လာသည္။ သူတို႔ ႐ိုးရာဝတ္စုံႏွင့္ ဆံပင္စိုတိုတိုေလးက ကိုခန႔္ကို ဆြဲေဆာင္ေနသည္။ ညစာ အတူစားရန္ စားေသာက္ခန္းတြင္ပင္ ေစာင့္ေနမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာကာ ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းခုလတ္မွာ အႏွိပ္ထိုင္ခုံ ရွိေသာေၾကာင့္ အေႂကြေစ့ ထည့္ၿပီး အေညာင္းအညာ ေျဖလိုက္ေသးသည္။ စားေသာက္ခန္းေရာက္ၿပီး တေအာင့္အၾကာမွာေတာ့ ေကာင္မေလးလည္း ေရာက္လာကာ ညစာ အတူ စားၾကသည္။ အေတြးပင္လယ္ထဲက ကိုပန္း႐ိုင္း ေျပာသလို ဗိုက္အတင္းျပည့္ေအာင္ စားလို႔ေတာ့ မျဖစ္။ သင့္တင့္႐ုံသာ စားၿပီး အခန္းျပန္လာၾကသည္။ ပိုတဲ့ ဟင္းေတြေတာ့ အခန္းထဲ ယူသြားလိုက္သည္။ အရက္ ေသာက္ရင္း စားရေအာင္ေပါ့။ အခန္းေရာက္ေတာ့လည္း ၂ ေယာက္သား စကားမေျပာပဲ ေနသျဖင့္ ကိုခန႔္ကပင္ တိတ္ဆိတ္မႈကို ၿဖိဳခြဲလိုက္သည္။

ကဲ… ဘီယာ ေသာက္ရေအာင္… ဒီေန႔ ပင္ပန္းသြားၿပီေနာ္.. ဟု အစပ်ိဳးလိုက္သည္။ ဘီယာဗူးတစ္ဗူးကို ေဖာက္ၿပီး ေကာင္မေလးဆီ လွမ္းေပးလိုက္သည္။ ခ်ီးယားစ္ လုပ္ကာ ဘီယာေသာက္လိုက္ အျမည္း စားလိုက္ႏွင့္ နည္းနည္းၾကာေတာ့ စကားေဖာင္ဖြဲ႕လာသည္။ စကားေတြလည္း ရဲ လာၾကသည္။ ေကာင္မေလးက ကိုခန႔္ကို ေျပာသည္။ ကိုခန႔္… နင့္ကို ငါ သေဘာက်တယ္… ငါ အခုေလာေလာဆယ္ အိမ္ေထာင္ဘက္ ရွာေနတုန္း… ဒါေပမယ့္ ငါ အထီးက်န္တယ္ လို႔ ခံစားေနရတယ္… အပြင့္လင္းဆုံး ေျပာရင္ ေသြးသားဆာေလာင္ေနတယ္… ငါ့ေၾကာင့္ နင္ ဘာျပသနာမွ မျဖစ္ေစရဘူး… ဟု ဆိုကာ ကိုခန႔္ ေပါင္ၾကားကို လာကိုင္သည္။

ေအာက္ခံေဘာင္းဘီ ဝတ္ေလ့မရွိေသာေၾကာင့္ ခပ္တင္းတင္း ျဖစ္ေနေသာ ညီေလးကိုမွ လာကိုင္ေတာ့ ဝုန္းကနဲ ဆက္ကနဲ ေခါင္းေမာ့လာသည္။ ကိုခန႔္ အနားကို တျဖည္းျဖည္း ကပ္လာကာ ႏႈတ္ခမ္းကို စုပ္နမ္းျခင္း ခံရလိုက္သည္။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ဘာမွ မစဥ္းစားႏိုင္။ တုံ႔ျပန္အနမ္းေတြ နမ္းကာ ကိုယ္က ျပန္လည္ တိုက္စစ္ဆင္ရသည္။ အရင္ဆုံး သူ႔ရဲ႕ မေျခာက္ေသးတဲ့ ဆံပင္ကို နမ္းလိုက္သည္။ ခံစားမႈအဟုန္က ျမင့္လာသည္။ ေနာက္ေက်ာကို သိုင္းဖက္လိုက္ကာ ေက်ာကုန္းကို ပြတ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ႐ိုးရာဝတ္စုံေလးကို ခြၽတ္လိုက္သည္။ လိမ္ေမာ္သီး အႀကီးစားအ႐ြယ္ ႏို႔အုံႏွင့္ ပန္းေရာင္သန္းေနတဲ့ ႏို႔သီးေခါင္းေလးက ဝင္းကနဲ ေပၚလာသည္။ ႏို႔အုံကို ဆုတ္ကိုင္ကာ ႏို႔သီးေခါင္းကို ပါးစပ္ထဲထည့္ ဆြဲငုံလိုက္သည္။

ေကာင္မေလးက ဖီးလ္တအားတက္ကာ ေခါင္းေမာ့ၿပီး သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ေနသည့္ ကိုခန႔္ေခါင္းကို လာဖြေနသည္။ ႏို႔သီးေခါင္းကို စို႔ေနရာမွ ေကာင္မေလးရဲ႕ တင္သားေတြကို ဆုတ္နယ္လိုက္သည္။ သူတို႔ လူမ်ိဳးက ရင္သားႀကီးၿပီး တင္သားက အဲ့ေလာက္မႀကီး။ တင္သားကို ဆုတ္နယ္ရင္းနဲ႔ ညီမေလးဆီ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက ေရာက္သြားသည္။ ေကာင္မေလးကို ဖက္ထားရင္းႏွင့္ အေနာက္ကေန သိုင္းဖက္ ထားေသာေၾကာင့္ ညီမေလးဆီ မေရာက္ခင္ တင္သား ႏွစ္လုံးၾကားမွ ျဖတ္ကာ ခေရပြင့္ကို ေရာက္သြားသည္။ ႏို႔စို႔ေနရင္းႏွင့္ပင္ ခေရပြင့္ကို ရန္ရွာေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ခေရပြင့္ႏွင့္ ညီမေလးၾကားက အသားေျမာင္းေလးကို လက္ႏွင့္ ဖိေပးလိုက္သည္။ ဖိလိုက္ လႊတ္လိုက္လုပ္ရင္း ႏို႔ ႏွစ္ဘက္ကိုလည္း ဘယ္ျပန္ညာျပန္ စို႔ရင္းႏွင့္ ေကာင္မေလး ဖီးလ္ေတြ တက္လာသည္။

ညီမေလးကို မထိရေသးေပ။ ခဏၾကာေတာ့မွ လက္ခလယ္ကို သုံးကာ ညီမေလးရဲ႕ အေျမာင္း တေလွ်ာက္ ပြတ္ဆြဲလိုက္သည္။ အရည္ေတြ စို႐ႊဲကာ ကပ္ပါလာသည္။ အရည္႐ႊဲတာ ေသခ်ာေတာ့မွ ညီမေလးထဲ လက္ခလယ္ကို ထည့္ကာ ေမႊလိုက္သည္။ တအင္းအင္း ႏွင့္ အသံေတြ ထြက္လာသည္။ ႐ုတ္တရက္ ကိုခန႔္လက္ကို ဖယ္ၿပီး တြန္းလွဲလိုက္သည္။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားေသာ ကိုခန႔္ကို ၿပဳံးျပကာ ကိုခန႔္ရဲ႕ ညီေလးကို သူ႔လက္ဖဝါးႏုႏုေလးေတြႏွင့္ ကိုင္ကာ ထုေပးပါေတာ့သည္။ ဒီျမင္ကြင္းကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မေမ့ႏိုင္သည့္ အၿပဳံးေလးပင္ ျဖစ္သည္။ ထုေနရင္းမွ သူ႔ရဲ႕ နီရဲေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းလႊာနဲ႔ ညီေလးကို မိတ္ဆက္ေပးသည္။ ေရခဲေခ်ာင္း တစ္ခုလုံးကို ပါးစပ္ထဲ ထည့္စုပ္သလိုပင္ တ႐ႊီး႐ႊီးႏွင့္ စုပ္ပါေတာ့သည္။ ဥ ႏွစ္လုံးကိုလည္း လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားျဖင့္ ပြတ္လိုက္၊ ဆြဲလိုက္၊ ဆုတ္လိုက္ လုပ္ေနသည္။

ညီေလးက သူ႔တံေတြးေတြနဲ႔ ႐ႊဲနစ္ေနသည္။ ခဏေနေတာ့ ကိုခန႔္ကို ေပးေလ ဟု ဆိုကာ လွမ္းေတာင္းသည္။ ဘာလဲ ဟု ျပန္ေမးေတာ့ ခုဏ စတိုးဆိုင္က ဝယ္လာတဲ့ဟာ တဲ့။ ကိုခန႔္လည္း ၿပဳံးျပကာ အိတ္ထဲက ထုတ္ေပးလိုက္သည္။ နင္က ႀကိဳတင္ ႀကံစည္ထားတာေပါ့ေလ ဟု ေမးေတာ့ ႀကိဳတင္ ႀကံစည္တာ နင္လား ငါလား လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ ဒီေတာ့မွ သူ႔ဘာသာ သေဘာက်ကာ တခိခိ ရယ္ေနသည္။ ခဏ ဟု ဆိုကာ ကိုခန႔္ေပါင္ၾကားထဲကေန ကုန္းထၿပီး သူ႔အိတ္ရွိရာကို လမ္းေလွ်ာက္သြားသည္။ တတုန္တုန္ႏွင့္ နိမ့္ခ်ီျမင့္ခ်ီ ျဖစ္ေနေသာ အိုး ပါးပါးေလးက သူကို ရယ္ျပသြားသေယာင္။ အိတ္ထဲကေန တစ္ခုခုကို ဆြဲထုတ္ၿပီး ကိုခန႔္ဆီ ျပန္လာၿပီး ျပသည္။

သူ႔လက္ထဲ ပါလာတာက ကြန္ဒုံးဗူး ေသးေသးေလး။ ခိခိ..ဟုတ္တယ္..ငါက အရင္ထဲက ႀကံစည္ၿပီး လာတာ တဲ့ အေျပာေလးက အသဲခိုက္ေစသည္။ ကြန္ဒုံး တစ္ခုကို ထုတ္ကာ ဆြဲထုတ္မည္ လုပ္ၿပီးမွ သူ႔ကို လွမ္းေျပာသည္။ ငါ့ကို ယက္ေပးဦး တဲ့။ ကိုခန႔္ အႀကိဳက္ေပါ့ေလ။ ညီမေလးမွာ ဝန္းရံထားတာက မဟာၿမိဳင္ေတာ မဟုတ္ဘူး။ ၿခဳံပုတ္မဟုတ္ဘူး။ ေျပာင္ရွင္း ဂတုံးလည္း မဟုတ္ဘူး။ အေမႊးေတြကို ခပ္ပါးပါးေလး ခပ္ေရးေရးေလးထားကာ ရိတ္ထားတဲ့ ေ႐ႊခ႐ုေလးေပါ့။ ညီမေလးၾကားထဲမွာမွ ျပဴတစ္ ျပဴတစ္ ျဖစ္ေနေသာ အစိေလးကို ပါးစပ္နဲ႔ ဆြဲစုပ္လိုက္သည္။ အ ဟု ေအာ္သံေလးက တိုးတိုးေလး။ ၿပီးမွ အေျမာင္းတေလွ်ာက္ကို အေပၚေအာက္ ဘယ္ညာ ေနရာစုံေအာင္ လွ်ာနဲ႔ ယက္သည္။

အရည္ေတြႏွင့္ တံေတြးေတြ ေရာကာ ေ႐ႊခ႐ုက ေျပာင္ဝင္းေနသည္။ သူ အားရေအာင္ အယက္ခံၿပီးမွ ကိုခန႔္ေခါင္းကို လွမ္းဆြဲကာ အေနာက္ကို လွဲေစလိုက္သည္။ ေထာင္မတ္ေနေသာ ညီေလးကို ကြန္ဒုံး စြပ္ကာ အေပၚကေန ခြထိုင္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ညီမေလးထဲ တအစ္အစ္ တရစ္ရစ္ သြင္းထည့္ေနေတာ့သည္။ သူတို႔ ထိုညက ၄ ခ်ီ လုပ္ျဖစ္သည္။ မနက္ မိုးလင္းေတာ့လည္း ငါးမွ်ား မသြားျဖစ္။ ေသြးသားဆန္ဒကို အခ်င္းခ်င္း ျဖည့္ဆည္းေပးေနၾကသည္။ အျပင္လမ္းမွာလည္း စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ကာ ေျပာဆိုၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲမွာေတာ့ ကတိစကားတစ္ခု ထားခဲ့ၾကသည္။ ကိုခန႔္က အမိေျမ မျပန္မခ်င္း၊ ေကာင္မေလးက ေနာက္အိမ္ေထာင္ မက်မခ်င္း ဒီလိုေလးပဲ ဆက္ေနသြားရေအာင္ ဟုပင္။ အိုးခ်င္းထား အိုးခ်င္း ထိတယ္ပဲေျပာေျပာ၊ ႀကိဳးခ်င္းထား ႀကိဳးခ်င္း ၿငိတယ္ပဲေျပာေျပာ။ ဒီအိုးနဲ႔ ဒီႀကိဳးကေတာ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ထိၾက ၿငိၾကဦးမွာပင္ ျဖစ္သည္…ၿပီး။

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *